This is the end...

Beste vrienden van het laatste Ugandese blogbericht,

Het is al weer sinds 13 mei geleden dat ik nog iets op de blog geschreven heb.

We zijn aangekomen bij het laatste blogbericht dat ik zal posten tijdens mijn verblijf in Uganda. De dag na het vorige blogbericht werd ik uitgenodigd om een matchke voetbal te gaan spelen. We spraken af om 16u30. Uiteindelijk zijn we beginnen voetballen om 17u45. We speelden medical staff tegen non medical staff. Uiteraard behoort een muzungu verpleger bij medical staff. Onder een blakende zon ging de partij van start. Medical staff won met 3-1 met één doelpunt van niemand minder dan mezelf jawel! Het weekend die daarop volgde bestond vooral uit uitrusten. En natuurlijk waren we stijf van te voetballen hahaha…

De week die kwam heb ik 4 dagen stage gelopen. 2 dagen op pediatrie en 2 dagen op neonatologie. Als het ware een oriëntatie, want op deze afdeling zou ik nooit stage kunnen lopen in België als algemeen verpleegkundige. De eerst dag op pediatrie verliep niet zoals gewenst. Je kan dit gerust de hel van Kagando Hospital noemen. 120 kinderen en familieleden op één afdeling. Kinderen liggen met 2 op een bed. De vloer ligt vol van de matrassen om nog eens kinderen en familie op te plaatsen. Ik hielp mee tijdens de doktersronde, wat toch wel heel interessant bleek te zijn. Veel nieuwe en interessante zaken. Dit dankzij Dr. Collin Mc Arthur. Een arts die hier was al student en terug gekomen is voor enkele maanden. Hij houdt toch de pediatrie gedeeltelijk recht! Medicatie delen op pediatrie is nog erger dan de hel. Één karretje, alle pillen door elkaar en alle moeders die om pillen komen vragen en dit allemaal ten midden van de afdeling. Je kan geen deftig verpleegkundig werk leveren op deze pediatrie als er zoveel kinderen opgenomen zijn. Na één dag = koppijn en weg goesting. Gelukkig was de tweede dag toch beter. Opnieuw de doktersronde waar nog meer interessante zaken naar boven kwamen dan de dag ervoor. Om een lang verhaal kort te maken: Er ligt een meisje die ziek geworden is na een bezoek aan de rivier. De ouders ( vooral de moeder ) denkt dat ze nu ziek geworden is door de riviergod die in haar gekropen is. Wat dus volledige flauwe kul is! De moeder verstoot nu als het ware het kind. Dus: Karen ( medestudente pediatrie ) en Bram hebben dit kind die dat verzorg nl gewassen en een nieuwe blaassonde geplaatst aangezien het meisje al enkele dagen niet verzorgd geweest is en de blaassonde niet meer zat zoals het zou moeten zijn. Bij deze: goed werk geleverd! De twee dagen pediatrie waren een verrijking voor mezelf. Hierbij wil ik Karen nog eens bedanken voor deze twee dagen.

De volgende twee dagen liep ik stage op neonatologie. De afdeling waar de zieke pasgeborene verblijven. Terug een totaal andere wereld dan steeds met volwassenen te moeten werken. Alles is zoveel delicater. Toch ook een heel leerrijke ervaring. Het was wel niet zo druk die twee dagen, maar heb toch veel bijgeleerd en bijna hebben ze een baby naar mij genoemd. Of de moeder het nu echt gedaan heeft blijft een vraag. Tijdens deze dagen heb ik samengewerkt met Sari en Lien die ook hier goed werk geleverd hebben.

De vrijdag zijn we vertrokken naar Lake Bunyonyi. Na een helse rit van 6 uur kwamen we aan bij het meer. Nu moesten we nog op ons eiland geraken. Uiteindelijk na een kanotochtje van een klein uurtje kwamen we aan op het eiland! Weliswaar moesten Sari en ik nog een terugkeren omdat er water in de kano kwam. Nuja, we hebben de andere nog ingehaald en als eerste op het eiland aangekomen. Prachtig gewoon! Het hele weekend was genieten aan het water en nog eens een goede maaltijd en desserts. Fantastisch weekend dus!

Nadat we de zondag opnieuw een helse rit hebben doorstaan kropen uitgeteld in bed. De maandag startten we op Female Medical Ward. Een medische dienst voor vrouwen. Eindelijk eens een gewone afdeling na specialisaties als “spoed”, operatie, geboortes, pasgeborenen en kinderen. De week is heel erg rap gegaan. De meeste ziekten die aanwezig zijn op deze afdeling zijn malaria, diabetes en HIV/AIDS.

Het was de eerste keer dat ik een patiënte met AIDS zag sterven. Ze ligt al een tijdje op sterven en niemand kijkt er naar. Ze heeft geen familieleden meer die op haar passen en geld om de ziekenhuiskosten te betalen heeft ze ook niet. Het fonds van het ziekenhuis komt tussen en familieleden van andere patiënten zorgen voor voedsel en drinken. Geregeld tijdens de dag zat ik naast haar bed en verzorgde de patiënte. Geen heldendaad, maar als het je niet raakt, dan heb ik daar niets op te zeggen.

Vrijdag heb ik opnieuw de kleuren van Kagando Hospital moeten verdedigen. Ditmaal tegen de studenten van de school voor verpleegkunde. Het werd uiteindelijk 1-1 zonder doelpunt van mezelf. Vandaag ( zaterdag ) moest ik een trouw bijwonen. Morris ( van OPD ) trouwde met een studente ( Scovia ). Na het nemen van een taxi ( 14 mensen waar 6 mensen inkunnen ) en een LINK bus ( openbaar gevaarlijk vervoer ) kwamen we ( Dennis en ik ) aan op den trouw. Als laatste toegekomen, maar toch als eerste eten gekregen. Wat is het toch leuk om blank te zijn in Afrika. Na het eten van de maaltijd ( met onze handen ) waren er verschillende optredens en grappige taferelen. Het is een groot verschil met onze trouws. Het grootste verschil is: het start ‘s morgens vroeg en eindigt in de namiddag. ’s Avonds gebeurt er niets. Terwijl bij ons in de avond de party pas losbarst.

Morgen ( zondag ) gaan we eens een kijkje nemen in het plaatselijke weeshuis. Volgende week moet er nog veel gebeuren voor we vrijdag vertrekken richting Fort Portal om de andere studenten op te halen. We zullen onder andere nog les volgend in de school voor verpleegkunde en de lagere school moet ook nog bezocht worden.

Op vrijdag reizen we door naar Fort Portal om de maandag richting hoofdstad te vertrekken. Op dinsdagavond stijgen we dan op om woensdagmorgen 6u te landen in het waarschijnlijk veel koudere België.

Bij deze: ik plaatst nog een blogbericht wanneer ik terug ben. Ik wil nu al de mensen bedanken die de blog gelezen hebben gedurende deze maanden. Hopelijk heb je er iets van opgestoken of van genoten of zitten wenen. Maakt allemaal niet uit! Merci allesinds!

Tot in België!

Bram 

Liefde voor het vak...

Oi,

We zijn ondertussen al in de maand mei terecht gekomen. Om precies te zijn: donderdag 13 mei.
In minder dan een maand zijn we terug in België. Het zal verschrikkelijk raar doen om terug te keren.
Op dit moment moeten we daar nog niet aan denken!

Vorige week mijn laatste week operatiekwartier afgewerkt. Deze stage was een zeer leerrijke en interessante stage, maar ik zou niet voor de rest van mijn leven in het operatiekwartier willen werken. Het contact met de patiënten is tot het minimum beperkt. Zowel op menselijk als verpleegkundige niveau. Maar dat is mijn mening. Andere kunnen daar anders over denken.

Deze week staan we dus op materniteit. Ik sta samen met Lien Opsomer, een studente vroedkunde van de KATHO die hier samen met ons drie maanden in Kagando verblijft. Eerst en vooral wil ik haar feliciteren met het werk dat ze hier verricht! Perfect!
Ondertussen heb ik de kans gekregen om verschillende bevallingen te assisteren aan haar zijde. Geweldige ervaring om een nieuw leven op de wereld te zetten. Mijn taak bestaat vooral uit het afklemmen van de navelstreng alsook doorknippen. Daarna moet de baby gewogen worden en warm gehouden worden. Dit zijn mijn taken bij het assisteren van een bevalling.
Soms gebeurd het dat er een patiënte moet klaar gemaakt worden voor een keizersnede. Die voorbereiding bestaat uit het plaatsen van een blaassonde en een IV lijn. Dit behoort allemaal tot mijn taken.
Het is een heel interessant beroep met veel verantwoordelijkheden.

Ondanks het nieuwe leven dat iedere dag op de wereld komt, zijn er ook mindere momenten beleefd deze week. Zo hebben we op woensdag een moeder verloren na de geboorte. Het kindje stelt het perfect, maar de moeder is helaas overleden. Na de geboorte begon de moeder verschrikkelijk te bloeden. We gaven medicijnen om de baarmoeder te doen samentrekken, maar die bleef bloeden. De moeder had op een bepaald moment zoveel bloed verloren dat haar hart het begaf en ik tot twee maal toe hartmassage heb moeten geven. Enkel Lien en ik waren bezig met deze patiënte. Verschrikkelijk om te zeggen, maar slechts één verpleegkundige assisteerde ons. Wij coördineerden de zorg en niet de verpleegkundigen van het verloskwartier. Het duurde heel lang voor een dokter ons hulp kwam bieden. We hebben zelfs moeten smeken! Lien en ik hebben dan zelfstandig beslist dat het tijd was om een totale abdominale hysterectomie uit te voeren. Men moest en zou kost wat kost de baarmoeder uithalen om de bloeding te stoppen. Na enig aandringen bij de chirurg stemde hij toch toe. Op ons verzoek verwijderde hij de baarmoeder. De bloeding stopte en de patiënte was stabiel. Deze morgen toen we aankwamen op het verloskwartier werd ons verteld dat de moeder deze nacht gestorven is ondanks het krijgen van 4 units bloed gedoneerd door familieleden.
Verschrikkelijk gewoon! Deze moeder was bevallen omstreeks 16u en om 19u30 stemde de chirurg ermee in om deze patiënte te transfereren naar het operatiekwartier. Na lang zagen van Lien en ik. Het is schandalig dat sommige verpleegkundigen gewoon bleven zitten tijdens de hartmassages en ook later op de avond niets deden. Lien en ik hebben de operatie bijgewoond en nadien naar huis terug gekeerd in de hoop dat alles goed zou komen, maar helaas...
We hebben gewerkt van 8u s morgens tot 21u s avonds. Maandag gewerkt tot 19u30. Omdat we het willen en door de LIEFDE VOOR HET VAK! Maar ook deels om de verantwoordelijkheden die sommige verpleegkundigen hier niet nemen te compenseren!

Hier eindigt deze stage op het verloskwartier. Volgende week loop ik stage op pediatrie en neonatologie.
Keeping you up to date!

Have fun and enjoy!
Voor de mensen met blok of examens binnenkort: SUCCES!

Grtz

Bram

Het menselijk lichaam heeft grenzen! Toch een sensatieverhaal.

Oi,

Zoals de titel aangeeft, heeft het menselijk lichaam dus grenzen.
Na een week mijn minder te voelen ( weinig slaap, weinig eten, veel werken, ja veel werken!! ) stonden we vandaag dus op om naar de zonsopgang te gaan kijken. Kmerkte al rap dat ik slecht, maar heel slecht was.
Namelijk misselijkheid en waterige diarree. Toch deden we de wandeling, maar dat was geen goed idee.

Eens we terug waren was het heel om zeep. Dennis ( clinical officer ) kwam gewoon eens op bezoek en zei dat ik verschillende onderzoeken moest doen. We gingen dus naar OPD om bloedtesten te doen ( malaria, wormen,  verschillende bloedcellen, HIV ) + een stoelgang onderzoek.

De resultaten:

• GEEN HIV
• GEEN malaria
• GEEN wormen
• WEL salmonella
• EN voedselvergiftiging

Bij deze kreeg ik dus een infuus ingeplant! IV vocht toedienen, want mijn bloeddruk was ook niet zo goed meer. Ging ook paar keer van mezelf. Ondertussen lig ik hier te rotten in mijn bed. Moet ORS ( smaakt verschrikkelijk! ) drinken en antibiotica en Dafalgan nemen. Paar dagen rust en volgende week opnieuw bloedonderzoek.

Bij deze wil ik zeggen dat ik de grenzen van mijn lichaam heb ontdekt en er dus over gegaan ben + waarschijnlijk verkeerd voedsel gegeten of water gedronken en het plaatje is compleet.

Have fun in België!!

Grtz,

Bram

Bijna 2 maanden ver...

Beste vrienden van de blogwereld II,

2 weken heb ik de laatste boodschap geschreven richting bewoonde ( beschaafde? ) wereld. Dringend tijd om een nieuwe boodschap de wereld in te sturen.

Ondertussen heb ik er 3 weken operatiekwartier opzitten. Verschillende operaties heb ik geobserveerd en nu toch al 6 keizersnedes geassisteerd. Begint nu toch al aardig te lukken! Spijtig genoeg lukt het niet meer om foto's te uploaden. Mijn kunsten komen dus niet op het wereldwijde web. Vreet jammer. Goed, bij deze is dit ook gezegd.

Vorige week enkele mooie en geslaagde operaties gezien. 1 van hen was een jongetje van 3 maand met een gezwel op zijn hoofd. Men hoopte dat het kapsel niet vergroeid was met de dura mater. Voor de vrienden die de dura mater niet kennen: Zoeket op! Men kon dit enkel weten, wanneer men het gezwel dus effectief ging openen. Zogezegd, zo gedaan! Na een klein half uur, bloed, zweet en tranen omdat het een zeer grote ingreep was bij een kleine baby kon het gezwel mooi worden verwijderd. Ongeveer 10 cm groot gevuld met een waterige vloeistof. Gelukkig niet vergroeid met de dura. Heb een foto, maar kan die jammer genoeg niet laten zien!

Verder gebeurde er een tragische operatie. Een zeer kritische patiënte van 45 jaar met extreme arteriele hypertensie. Men dacht aan perforatie van de darmen ( wat hier trouwens heel veel voorkomt. ). Men besliste dus om de buik te openen. Tijdens de operatie kreeg deze mevrouw een cardiac arrest. Ze overleefde het arrest door adrenaline en reanimatie. De operatie ging gewoon verder. Na de operatie kwam de patiënte niet bij van de toegediende anesthesie. Ook niet na het toedienen van anti dota. Meer en meer vertoonde mevrouw tekenen van een CVA en ze was ondertussen al in een coma gegaan. Na 6u ( ja na 6u!! ) waken en opinies van 7 verschillende artsen beslisten we om de patiente te blijven verzorgen in " recovery ". Ik stelde voor om de familieleden in te lichten omtrent de toestand en ze eventueel al afscheid te laten nemen. Je moet weten dat dit normaal absoluut niet het geval is, maar het werd zeer erg geapprecieerd door de familieleden.

Ik verzorgde haar ook enkele malen, maar na 3 dagen overleed mevrouw in haar slaap aan de gevolgen van de operatie hoogstwaarschijnlijk. Allemaal toch dramatisch. Heb de ganse operatie gevolgd, meehelpen reanimeren, nadien verzorgd. Deze stage valt echt niet te onderschatten.

Deze week gewerkt aan de paper voor Mijnheer Pattyn. Momenteel is deze bijna afgewerkt.
Onderwerp: Segregation and management of Healt Care Waste. Met dank aan Dr. Hassan, Dr. David Lyth en Richard.

We hebben deze week ook afscheid genomen van Tim, Georgina en John. ( Engelse Geneeskunde studenten ). Zalige gasten, zien we zeker nog terug in de toekomst. Als afscheid hebben we "samen" een geit gekocht en geslacht! De dag erna hebben het arme beest op den BBQ geroosterd en gegeten! Beestig!!

Voor het afsluiten nog enkele wist je datjes: Wist je dat ....

• We bijna 2 maand weg zijn en nog 1 maand  te gaan hebben.
• Bram de trotste nonkel geworden is van Nora ( de trotse ouders zijn zus Sarah en schoonbroer Bram )
• Het regenseizoen nu echt aangebroken is. Toch nog een slordige 30 graden, maar minder zon.
• Het eindwerk definitief af is. Met dank aan Mevrouw Maerten, Dennis en Stephen.
• Ik nog als enige jongen overblijf tussen 12 vrouwen. Vreet jammer!
• Een bed door een Ugandese deur krijgen niet zo gemakkelijk is.

Volgende week laatste week operatiekwartier en dan trek ik drie dagen richting Kampala om er Makarere University en Mulago hospital te bezoeken. Keep in touch!!

Tot de volgenden ,

Bram

Nieuwe Stageperiode

Beste vrienden van de blogwereld,

Alweer een week gepasseerd in deze fantastische ervaring!

Vorig weekend zijn we voor een dag gaan wandelen in Kalinzu Forest. Dit is een bos die in het verlengde ligt van Queen Elisabeth National Park. Je kan er apen, rode mieren, verschillende soorten vogels en meer bewonderen in de vrije natuur. Het ligt ook vlak naar de theeplantages die talrijk aanwezig zijn in de wijde omgeving van Kalinzu Forest. Daarna zijn we gaan eten en zwemmen in de Kingfisher Lodge. Op de terugweg zijn we even gestopt aan de evenaar!

Maandag zijn we dus gestart in het operatiekwartier! Het was als een eerste schooldag. Opgewonden en met vol goede bedoelingen richting operatiezalen! Die voormiddag toch wat verloren gelopen. Alles is nieuw en het is echt een andere wereld dan OPD. Op maandag toch weer enkele zaken gezien die bij ons toch nooit zouden voorkomen Vb.: omdat een katheter voor verdoving plaatsen niet lukte, heeft men maar de operatie uitgevoerd zonder verdoving. En dit bij een kindje van 5 maanden! In de namiddag stond het geluk aan mijn zijde. Dr. Sara, een studente geneeskunde uit Duitsland, ging een operatie uitvoeren ( een kleine operatie die niet langer dan 5 minuten zou duren ) toen bleek dat geen enkele verpleegkundige aanwezig was in het operatiekwartier. Ik moest dus op de 1^e stagedag al assisteren. Zalig, maar ik wou meer doen!

We zijn nu aan het einde van de week en heb al veel mogen doen. Zo kies ik in welke operatiezaal ik zal blijven en volg daar de patiënten van begin tot einde. Ik help met de anesthesist de patiënten in slaap doen alsook de anesthesie te onderhouden. Heb er al veel uit geleerd. Tijdens de operaties blijf ik ook stand-by voor de artsen indien ze iets nodig hebben. Dit wordt heel hard geapprecieerd.

Dinsdag en woensdag kreeg ik van de hoofdverpleegster een spoedcursus assisteren tijdens een keizersnede. Één van mijn doelstellingen is namelijk assisteren tijdens een operatie. Ik had deze voorgelegd op de eerste stagedag en had er geen hoop in dat ze deze zou onthouden. Blijkbaar heeft ze het dus wel onthouden. Ik kreeg dus een spoedcursus omtrent de materialen en de procedure. Woensdag nam ik een nog wat afwachtende houding aan om te assisteren aangezien de hoofdverpleegkundige niet aanwezig was. Donderdag had deze hoofdverpleegkundige gezegd aan Chris ( verpleger ) dat hij mij moest roepen indien er een keizersnede zou zijn. Na een saaie donderdagvoormiddag riep Chris me omstreeks 13u. Ik mocht dus assisteren in een keizersnede. Een geweldige ervaring!! Ik ben me ervan bewust dan ik heel veel geluk heb en dat ik dit nooit zou mogen doen tijdens een stage in België. Het zou dom zijn van mij om dergelijke kansen te laten liggen. De begeleiding die ik krijg is subliem en Chris heeft me aan het begin van de operatie heel goed opgevolgd. Tijdens de operatie kreeg ik de hulp van de chirurg ( Dr. Assa ), maar uiteindelijk ging het vlot en kon ik zelf een babbeltje slaan met Dr. Assa wanneer hij aan het hechten was. Dit na 4 dagen stage op het operatiekwartier. Op naar de volgende weken!

Tot de volgenden! En foto's volgen later!

Bram

Een maand ver...

Beste bloglezers,

Het werd toch weer tijd om wat tekst te publiceren op den blog hé !

Waar zullen we eens beginnen. We zijn geëindigd met enkele foto’s van het weekend in Queen Elisabeth National Park.

De week die daar op volgde, was een hectische week categorie 700 of zo…

De maandag was de topdag. Na een rustige werkdag hadden we omstreeks 16u30 alles opgeruimd toen plots 15 zwaar gewonde patiënten binnenkwamen… Een verkeersongeluk met een moto, schoolbus en auto. Was een echte ravage. Gelukkig iedereen in leven kunnen houden. Was toch een werkdag tot omstreeks 19u.

De dagen die erop volgenden waren redelijk gelijklopend met toch gemiddeld 3 spoedgevallen per dag. Zoals elke dag kwam ik donderdag op de dienst, maar toen ik die dag begon aan mijn shift was het toch wel heel stil op de dienst. In één van de onderzoekskamertjes was net een kindje van 3 jaar gestorven aan anemie. Bij ons gemakkelijk te verhelpen met onder andere een bloedtransfusie. Had de dag toch liever anders begonnen. Heb geholpen met lichaam te verzorgen en naar het mortuarium te brengen. Zeer raar gevoel!!

De vrijdag had ik vrijaf door de overuren die we geklopt hadden die week.

Die vrijdag en het weekend dat daar op volgde stond helemaal in het teken van mijn eindwerk. De verzamelde informatie analyseren en een propere tekst rond maken was de boodschap. Al bij al een geslaagd resultaat, alhoewel is het nog wachten op een professionele en kritische blik van de docent in kwestie.

Deze week dan…

Voor het eerst in mijn opleiding een patiënt gezien met sikkelcel anemie. Ik neem aan dat dit in België niet ( veel ) voorkomt. Het typische uiterlijk dat omschreven wordt in de theorie was perfect terug te vinden bij deze patiënt. Voor de liefhebbers: Ge moet et maar ki opzoeken hé J!! Laatste maal op outreach gegaan. Deze maal richting Katunguro. Ergens ten midden het Nationaal Park. Geweldig! Het was een HIV outreach… rond de 100 HIV patiënten gezien waaronder bijna de helft kinderen. Dan ga je toch eens nadenken!!

Verder nog niet veel gebeurd de laatste dagen. Zoals eerder vermeldt wat spoedgevallen her en der, maar die zijn we nu al gewend. De maand op OPD zijn verschrikkelijk snel voorbij gegaan. Het was een leuke maand vol ontdekkingen en nieuwigheden. Het is de ideale afdeling om je aan te passen aan de Afrikaanse verpleegkunde. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee om me aan te passen, maar er zijn zaken die je nooit zult meemaken in Belgie. Er zijn zaken die ik nooit zal vergeten en altijd zal herinneren.

Hoe ik de eerste maand in Afrika heb ervaren? Op mijn eigen manier!

Een heel speciale ervaring. Een hele aanpassing ook, maar toch is deze aanpassing vlot verlopen. Ik begin zelf gewend te geraken aan het christelijke deel van deze stage (Jawel , geen gezever, maar wees gerust, Ik zal geen priester worden als ik terugkom!! ). De verpleegkundige kant van de stage is gewoonweg zalig! Zoveel meer verantwoordelijkheid dan in België. Ze verwachten ook dat je die verantwoordelijkheid opneemt. Heb al verschillende technieken moeten leren aan de studenten van hier, maar ik heb ook al veel zaken geleerd van hen ( ziekten en dergelijke ). Mochten enkele docenten me soms bezig zien, zouden ze serieus hun ogen open doen. Heb al verschillende malen een nieuwe techniek uitgevonden voor een wondzorg of het plaatsen van een blaaskatheter. Een klein voorbeeldje: door gebrek aan lubrificatie gebruiken we geregeld water en zeep + daarbij schrijven we antibiotica voor tegen de infectie die ze gegarandeerd oplopen. Weliswaar rekening gehouden met de basisprincipes der verpleegkunde, maar dan gemixed met verworven Belgisch/Afrikaanse creativiteit. Dit zijn zaken die je niet zal leren in een Belgisch ziekenhuis. En zo kan ik blijven gaan, maar ‘k zal het jullie besparen.

Volgende week start ik voor drie weken in het operatiekwartier. Totaal iets anders…

Bij deze: Tot de volgenden!

Bram

Pictures... Tzijn er maar een paar want uploaden lukt niet zo goed!!!

Nieuwe week, Nieuwe verhalen

Hallo,

De week zit er weer op en het was een redelijk drukke en dramatische week. De week begon natuurlijk en net zoals in België is het altijd moeilijk om de maandag op te staan. Zeker als je kamergenoot er de gewoonte van maakt om elke dag om 6u30 op te staan om de bijbel te lezen. Maar geen probleem! We slapen toch niet goed, dus nemen we dat erbij.

Mijn week bestond uit niet veel spannende feiten buiten dat we deze week begonnen zijn met gegevens te verzamelen voor het eindwerk. Ik krijg hierbij de hulp van Stephen en Dennis ( twee clinical officers ). En dankzij de vertaling door de studenten van de plaatselijke school hebben we al 30 interviews met ouderen erop zitten. Niet gemakkelijk, maar heb er heel veel fun aan beleefd! Volgende week starten we met artsen, studenten en verpleegkundigen te interviewen. Alsook naar de verpleegsterschool bezoeken om daar nog nuttige info te verzamelen voor het eindwerk.

Deze week ben ik voor het eerst een patiënt verloren. Dit op maandag. We zaten er door die dag. Het is niet gemakkelijk om iemand in je armen te zien sterven, maar het is keiharde realiteit voor alle mensen. Ze zijn het hier al gewend blijkbaar…

De maandagavond en dinsdagavond ben ik nog samen met Stephen en Dennis nog enkele interviews gaan afnemen. De dinsdag moest ik nog wat wachten op de pediatrie toen een Afrikaanse mama mijn hulp kwam vragen. Het ging niet goed met haar kindje. Toen Dennis en ik daar aan kwamen zagen we direct dat het niet goed ging. De saturatie was 54 terwijl die 99 moet zijn en de pols was 21. Helemaal niet goed. We zijn dit baby’tje beginnen beademen en de slijmpjes verwijderen. Na een half uurtje te werken hebben we het erdoor gekregen en het leeft nog steeds. Maar de vraag is, zullen ze dit altijd doen als het slecht gaat?? Dat is de grootste vraag die ik me stel, maar je mag er niet te veel bij stil staan. Je moet blij zijn dat je op dat moment het leven hebt gered van dat kindje…

Verder is er niet veel gebeurd deze stageweek. Drukke week vooral voor het eindwerk dan. Morgen en Zondag gaan we naar Queen Elisabeth National Park om een safaritje en boottocht te doen. Na het weekend krijg je dan de foto’s te zien!!

’t Amusement dit weekend!!

Zondagmiddag uitstapje naar The Waterfalls Enjoy...

Enkele Foto's

Het mooie uitzicht richting Kagando....

Mijn kamer en muskietennetje!!

 

De kamer om de wondzorg te doen in OPD.

Some kids in the hood...

1e Stageweek zit er op....

Hallo,

Een kleine week geleden dat er nog iets op de blog kwam dus hier gaan we dan !!

De eerste stageweek zit er dus op en hier een kijk op hoe ik deze heb beleefd.

Dag 1:

’s morgens moesten we nog naar de ochtendmis. We werden uitgebreid voorgesteld door onze leerkracht Dhr. Monbaliu. Hij gaf ons over aan de Ugandezen van Kagando. Daarna hadden we een ontmoeting met de bazin der verpleegkundigen die ons naar de verschillende afdelingen bracht. Ik was als eerste aan de beurt: OPD = Outpatient Departement. Dit is de afdeling waar de patiënten eerst binnenkomen en gezien worden door een Clinical Officer. Deze mensen kregen een medische opleiding van vier jaar. Ze bengelen ergens tussen verpleger en arts. Zouden ze in België ook moeten invoeren! Na een kleine rondleiding op de afdeling door de hoofdverpleegkundige ( een klein tenger madamke die waarschijnlijk 3 keer in mij kan ) werd ik er ingesmeten. Ik zocht dus naar werk en vond na een klein kwartiertje iemand die me opnam. Namelijk Clinical Officer Stephen. We onderzochten samen patiënten. Heb een paar keer moeten herhalen dat ik geen student geneeskunde ben, maar effectief verpleger. Hij zei dat dit geen probleem was, dat de studenten dit ook moeten kunnen. Ik mocht zelf palperen en ausculteren. Plots kreeg ik de vraag of ik mee wou naar de gevangenis om een gevangene te verzorgen. Ik was goed 1 uur begonnen met mijn stage. 5 minuten later zat Bram in de auto richting gevangenis samen met Stephen. Het ziekenhuis was meer een rehabilitatiecentrum dan een gevangenis want je kon er redelijk vlot in en uit. Wat bleek dat de gevangene of patiënt er eventjes niet was. Dus terug in de auto richting Kagando. Best grappig. Nog een grappig moment kwam na de gevangenis. Ik mocht mee naar een kamertje in de RX-afdeling. Het was theepauze, maar toch liever water dan thee. Nu, Stephen zette de computer aan en begon video’s van 50 cent, Jay Z en Lady Gaga af te spelen in het ziekenhuis. Imagine that in Belgium!!? Tegen dan was het bijna lunchtime. Na de middag heb ik studenten leren kennen van de verpleegsterschool hier en hebben ze me geïntroduceerd hoe ze patiënten opnemen. Redelijke makkie. Dus dat kunnen we ook al. ’s Middags was dus vooral babbelen en wachten op paienten eigenlijk maar best gezellig in de zon ( om mijn medestudenten toch maar jaloers te maken ). Juist voor het einde van mijn shift kwam er nog een emergency binnen wat vrij ernstig was. Dus overwerken was de boodschap, maar dat was geen probleem. Ze apprecieerden het ten sterkste! Dat was zowat mijn eerste stagedag.

Het verder verloop van de eerste week werd vooral getypeerd door verschillende zaken. Je krijgt verschrikkelijk veel warmte van deze mensen. Hier zijn ze niet gewend om te gaan met oudere mensen, maar voor degene die me al een beetje kennen weten dat ouderen wel de doelgroep zijn van onder andere mijn eindwerk. Dit resulteert in het feit dat telkens wanneer je wat warmte toont aan deze mensen, ze je uitgebreid bedanken. Maar dit geldt natuurlijk ook voor kinderen of volwassenen. Ben ondertussen ook al een beetje thuis in het Lukonzo. Dit is de taal uit het district. Zo kan ik de mensen groeten, bedanken, verzoeken om op de weegschaal te gaan staan and so on. Wasibiri, wasinga, obuchiri ….  Door hier te werken wordt je redelijk gefrustreerd. De mensen staan op Afrikamode dwz dat ze alles trager doen en zich zeker en vast niet opjagen! Soms zijn er momenten dat ik alleen sta zonder artsen, maar wel met patiënten. Je leert je verantwoordelijkheden nemen op verschillende vlakken. Zo leer ik de studenten van de verpleegsterschool hoe ze wonden moeten verzorgen of catheters moeten steken. Zij leren mij dan weer de taal en hoe ik bepaalde zaken moet uitvoeren naar Afrikaanse normen. Heb al veel gezien, maar vooral malaria, HIV en AIDS, TBC, dehydratie, malnutritie en wormen. Allemaal zeer interessante zaken want die komen niet echt voor in onze streken. Ik leer heel veel van Stephen die ik nu toch wel mijn stagementor noem. Hij is zalig! Ik leer veel van hem en hij geeft me ook veel verantwoordelijkheden. De andere verpleegsters doen dit ook omdat Stephen als het ware ook hun baas is. OPD = spoed, consultaties, EHBO , werkelijk alles in één voor de geïnteresseerden.

 ( zie foto’s )

Ben ook al gaan helpen op HIV kliniek. Hier komen personen met HIV/AIDS naar toe om opvolging te krijgen in verband met medicijnen alsook consultaties door de Clinical Officers. Ik kreeg veel informatie door de verpleegsters die van dienst waren. Erg interessant!

Zoals je hoort begint alles hier op wieltjes te lopen en begin ik me te amuseren. Heb in deze eerste week al veel gezien van verschillende ziekten en situaties. Het is hier soms echt niet te doen, maar je leert er wel veel uit en hier komt 3 jaar verpleegkundige opleiding echt van pas. Giet dit samen met een portie improvisatie in verband met steriliteit, procedures, non verbaal gedrag/taal en werkkracht dan krijg je uiterst veel voldoening uit je werk, want als je Europa naar Afrika wilt brengen dan ga je voor jezelf en de mensen hier de mist in. Dit is zowat de boodschap die ik al geleerd heb de afgelopen dagen.

Wist je dat:

• Mannen hier hand in hand lopen.
• Watte op houten stokjes na sterilisatie, steriel zijn.
• Ze me al god genoemd hebben omdat ik een blaassonde gestoken had bij iemand met een blaasinhoud van 4L ( niet overdreven, echt waar ) en die man was zodanig verlost dat hij me spontaan god noemde.
• Als het hier regent, het serieus regent
• Ze denken dat blanke mannen altijd artsen zijn. Mooi compliment, maar ze schrikken toch altijd als ik zeg dat ik een student verpleegkunde ben.
• Ik nog steeds moet wennen aan de warmte en ’s nacht dus nog niet goed slaap.
• Mijn afrikaanse Bram Bwambale is. ( omdat ik de 4^e geborene ben, volgend op een jongen. )
• Dat Bram er voor alles door is.
• De KATHO te veel stagewerk geeft!

Voila,

Vrienden, tot de volgenden!!

Fistula Camp

Hallo iedereen,

Eindelijk eens wat meer tijd om uitgebreid een bericht te typen. Het vorige was een beetje rap rap rap… Weet eigenlijk niet meer waar ik geëindigd ben de vorige keer. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet van plan om mega sensatieverhalen te schrijven, daarvoor zal je hier niet terecht kunnen. Ik wil een zo realistisch beeld schetsen van hoe het leven en het werk hier is. Voor sensatie kan je op VTM terecht. Natuurlijk zal ik uiteraard wat andere verhalen posten als het gaat om zaken als uitstapjes en dergelijke. Om jullie toch wat jaloers te maken!

Zal dan maar eventjes vertellen hoe mijn eerste indrukken waren in Uganda/Kagando. Het was allemaal overweldigend. Je mag je nog zo goed voorbereiden op een dergelijke trip, maar toch kom je veel zaken tegen waar je je niet op kan voorbereiden. Zo heb je het religieuze aan deze stage. Het is de bedoeling dat je iedere dag naar “the chapelle” gaat om er de service bij te wonen. De eerste keer was echt raar en zeker als je niet echt gelooft. Vreet raar! Maar na enkele minuten kom je het wel gewend. Zingen, bidden en dergelijke, het hoort er allemaal bij. Enkel de zaterdag is er geen dienst, maar de zondag kan het 2 uren duren dusja… Morgen is het dus zondag en zal ik zie hoe een dergelijke dienst in zijn werk gaat.

Naast het religieuze heb je natuurlijk het verpleegkundige/medische aspect. We ( de medestudenten uit België en mezelf ) hebben ondertussen al een rondleiding gehad in het ziekenhuis waar we de komende 3 maand stage zullen lopen. Je kan je niet voorstellen hoe het eruit ziet. Ik heb uit respect nog geen foto’s genomen, maar zal proberen toch eens ééntje  te nemen om jullie een indruk te geven hoe het eruit ziet binnenin. Na afloop van de rondleiding moesten we toch allemaal bekomen. Het was een shock. Om toch even iets te schetsen: momenteel loopt er een Fistula Camp. Mensen die beetje vertrouwd zijn met het medisch engels zullen weten dat het gaat om fistels. Voor de leken: dit is een verbinding tussen twee holtes waar er normaal geen verbinding tussen is. Dit camp wordt éénmaal in het jaar georganiseerd in dit ziekenhuis. Er wordt een oproep gedaan via de radio, want de radio is hot in Uganda! Als je iets wil vernemen, is het via de radio te doen. De mensen komen van kilometers ver. Soms van de andere kant van land. ( Je moet er maar eens de kaart bijnemen ). Goed, de patiënten zijn vrouwen die een fistel hebben tussen de blaas en de vagina. Een van de artsen vertelde dat dit onder andere kan komen door een slechte zwangerschap met druk op de blaas waarbij de blaas scheurt en alle urine dus uit de vagina loopt. Sommige dames hebben dit dus al jaren zonder dat ze er iets kunnen aan doen. De gevolgen voor de huid, sociaal leven en dergelijke mag je er zelf bij denken. Als je dan dergelijke patiënten op één ward (zaal) plaatst kan je een beeld en geur krijgen die je niet rap vergeet. Dit was dus al één beeld die ons terug met beide voeten op de grond heeft gezet. We zijn ook al onze stageweken gaan bespreken. We starten allemaal op maandag. Ik zal dus starten op outreach ( zie vorige posts ). Dit zal 4 weken duren waarbij ik ook informatie zal verzamelen om het praktijkgedeelte van mijn eindwerk te maken.

Eventjes naar het stuk waar ik jullie probeer jaloers te maken. We hebben ondertussen ook al een kleine wandeling gemaakt rond Kagando. Zalige omgeving, maar terug verschrikkelijk warm. Eens de berg beklommen tot aan de top had je een zalig uitzicht over het uitgestrekt Afrikaans landschap ( zie foto ). Je zat ook ten midden het echte Afrikaanse leven. De hutjes zoals je ze ziet op TV en mensen die buiten zitten hun ding te doen. Nadien wat uitgerust op het lokale volleybalterrein in de schaduw. Af en toe wat passage van een lokaal iemand, maar verder heel rustig gelegen. Vandaag kwam de koning van het koninkrijk naar de buurt rond Kagando. We werden uitgenodigd door het hoofd van het ziekenhuis om de ceremonie bij te wonen. We vertrokken om 10u30 en uiteindelijk hebben we de koning gezien omstreeks 14u. Een tijdje moeten wachten, maar het was de moeite waard. De scholen van in de buurt brachten liedjes alsook de lokale bevolking had hun beste muziekinstrumenten van stal gehaald om de koning te verwelkomen. Elektrische gitaren en versterkers zoals je ze nergens anders vind. Wij zaten dus in de tent van de hooggeplaatste religieuzen in de buurt. Op de eerste rij zodat we de koning goed konden zien. Uiteindelijk konden we hem niet zo goed zien. Toch genoten van het entertainment die we kregen van the locals. De temperatuur was aangenaam en met enkele bananen kwamen we deze gelegenheid door. Er was heel erg veel volk. Verschillende dorpen uit de buurt kwamen samen. Vooral veel kinderen! Er waren ook veel kinderen die de cerenomie niet mochten bijwonen en werden weggejaagd door de lokale politie/leger/scouts. Toch raar terwijl wij als Muzungu’s (blanken) op de eerste rij mochten zitten in de “VIP-tent”. We zijn wel niet de volledige ceremonie gebleven, want anders waren we voor het donker nog niet thuis. Met de zon op ons hoofd en de zonnecrème in hand terug richting Kagando. Zalige omgeving, natuur, mensen …

Zoals je kan lezen, gaat alles hier redelijk goed, maar maak jezelf vooral geen blaasjes wijs. Het zal een harde tijd worden eens het werken begint maandag. We blijven genieten, maar er zullen harde perioden komen maar zeker en vast ook perioden van pure fun zoals uitstapjes en het samenwonen met verschillende nationaliteiten en karakters maakt het nog eens extra boeiend!

Voila,

Tot de volgenden. Dat zal na de eerste stageweek zijn! Volgende week in het weekend ofzo…

Enjoy the pictures, ook al zijn het er niet veel.

Bram

Eerste dagen... Eerste indrukken...

Hoi Hoi Hoi,

Eindelijk een berichtje op den blog zullen velen waarschijnlijk zeggen, maar goed we zijn er!
Even ter info enkele zaken vermelden:

• Het is hier 2u later dan in Belgie
• Een slordige 20 graden warmer 

We zijn dus dus dinsdagavond in Entebbe aangekomen na een lange reis langs Ruanda richting Uganda. Eens aangekomen was het warm warm warm!!! Dit wordt toch wel even aanpassen! We werden opgewacht door Mr. Gerald ( de taxidriver ). Een zeer vriendelijke, warme mens die het gewend is van langs hier rond te crossen met een buske! Met 10 in een buske en bovenop het buske de bagage! Mooi zicht en zwaar geladen!

Nadien reden we richting Banana Village om te overnachten. Beter kon ik me het niet voorstellen! Een dubbel bed voor mij alleen! We kregen natuurlijk bananen bij het inchecken alsook water en wat ander fruit! Genoeg om de eerste nacht door te komen! 

De volgende dag reden we van Entebbe richting Fort Portal om daar dan te overnachten in het Yes-hostel. Het was echt een lastige dag en zeker na een korte nacht in Banana Village! Al bij al zijn we er dan toch geraakt in Fort Portal. 's Avonds zijn we iets gaan eten in de stad zelf want de hostel lag een 20 tal minuten van het centrum verwijderd. Allemaal geen stress want Mr. Gerald brengt ons overal naartoe!

Na terug een lange dag reden we dan terug richting Yes-hostel! Het zou weer een korte nacht worden. 

In Fort Portal lopen Sarah en Ruth stage. Namelijk in het Virika Hospital. Heel mooi ziekenhuis gelegen juist buiten de stad! Nadat Sarah en Ruth daar geïntroduceerd werden, reden we richting Kasese waar Sara Bonte en Lana stage zouden lopen. We kwamen na een rit van 2u en een pitstop om een fruitsalade te eten aan in Kilembe Mines Hospital ( Kasese ). Dit ziekenhuis ligt midden tussen de bergen! zalig! We moesten wachten op de verantwoordelijke van het ziekenhuis! Een klein uurtje hebben we zitten wachten, maar dat is het belangrijkste werkwoord langs hier naar het schijnt! Geen probleem, want het was toch wel serieus warm.

Sara en Lana konden zich op het gemak installeren! Wij reden door naar Kagando waar wij zouden verblijven! Omstreeks 18u plaatselijke tijd kwamen we dan aan in Kagando. We hielpen met de bagage uit te laden en dergelijke. We kregen een kamer toegewezen in the Clayhouse. Dit zal mijn verblijfplaats worden de komende 3 maanden. Ziet er goed uit! Er zitten hier verschillende studenten. Ik deel een kamer met een Duitse student Geneeskunde ( Mathias ). Hij blijft hier nog 3 weken. Na een lekkere Afrikaanse maaltijd en een deugddoende douche kroop ik toch onder mijn muskietennetje! Verschrikkelijk warm die nacht!

Voila, 

Zoals je ziet is het niet een mega verhaal, maar ik zal af en toe eens iets proberen te posten afhankelijk van hoe het internet hier zal gaan! We zien wel! Zal proberen iedere week een update te geven!

Het belangrijkste is vooral dat we veilig en wel aangekomen zijn! Al veel gezien en dergelijke maar dat zal voor een volgende post zijn aangezien mijn roommate het internet wil gebruiken! Broederlijk delen!!

Oja: foto's zal ook voor een volgende keer! Je zal allemaal een beetje moeten wachten!

Tot de volgende iedereen!!!

Bram

Some Changes ...

Beste mensen/lezers,

We zijn hier al terug met een kleine update!
Ik zit dus volop in "den blok"! Mijn examens starten op 4 februari...
Ondertussen wat nieuws ontvangen van onze mentor:

• Tickets zijn besteld! 
• Vertrek is gepland voor dinsdag 9 maart om 10u40 in Zaventem ipv maandag 8 maart!
• Terugkomst: 10 juni om 6u10 's morgens in Zaventem in plaats van maandag 14 juni
• Kop 3 maanden weg dus...

Dat zijn zowat de belangrijkste updates die ik jullie wou meegeven!

Nu gaan we slapen, want morgen weer blokdag! ( nog 38 te gaan voor de liefhebbers!! )

Greetz,

Bram aka Claeysie

Before I leave part II

Een goeie avond beste lezers,

 

Is al een tijdje geleden dat ik hier nog iets geposted heb op deze blog!
Ondertussen is er al weer heel wat gebeurd in het leven van mezelf.
Op 11 januari heb ik dus mijn portfolio over Uganda voorgesteld aan de desbetreffende docent en als ik mijn intuitie mag volgen hebben we dit goed doorstaan!

Het theoretisch gedeelte van mijn bachelorproef/eindwerk is ook bijna af, wat een hele verademing is. Voor de geinteresseerden: mijn eindwerk zal een explorerend eindwerk zijn. Het is de bedoeling dat ik een beleidskader van de Afrikaanse Unie betreffende ouder worden/zijn in Afrika/Uganda en de daarmee gepaard gaande problemen zal "analyseren". Dit zal mijn theoretisch deel zijn. Het praktijkgedeelte zal bestaan uit het exploreren van dit thema binnen Uganda, meer bepaald Kagando. Hoe pakt men deze problemen aan en pakt men deze problemen wel aan? Klinkt moeilijk, is het ook, maar is een schitterende uitdaging waar ik me met hart en ziel zal voor inzetten.

Voor de rappe onder ons heb je gelezen dat mijn verblijf zich zal situeren in Kagando in het Kasese District in Uganda. Meer bepaald in het Kagando Mission Hospital onder leiding van Reverend Benson. Sinds vandaag heb ik ook mijn stagevoorbereiding achter de rug. De grote lijnen van mijn stage zijn als het ware uitgestippeld:

• 4 weken einwerkstage: outreachstage d.w.z. op verkenning gaan in landelijke gebieden ( rural areas ) om informatie te verzamelen omtrent mijn eindwerk en verpleging te doen van mensen in deze gebieden. Zijn mensen die niet de kracht en de middelen hebben om tot in een medisch centrum te komen. Ik zal dan stage lopen op het Outpatient Department.
• 3 weken Operatiekwartier: Hier moet ik geen uitleg over verschaffen neem ik aan... 
• 1 week pediatrie/materniteit: zorg voor de allerkleinsten, valt nog verder te bekijken.
• 4 weken algemene diensten zoals chirugie en dergelijke.

Een hele boterham dus, maar zal waarschijnlijk immens interessant en boeiend zijn!

Mijn vertrekdatum ligt ook definitief vast: Maandag 8 maart 2010, maar dat zat er al aan te komen.
Voor ik naar warmere oorden vertrek staat er mij vanaf zaterdag nog een loodzware periode te wachten: de examens! Mijn examens starten op 4 februari en eindigen op 5 maart! Iets meer dan een maand dus, maar we zijn er klaar voor!

Bij deze zijn jullie up to date van de stand van zaken...
U mag een volgende post verwachten na de examens, juist voor mijn vertrek!

C you all then!!
P.S.: website van het ziekenhuis staat hieronder!

Met vriendelijke groeten,

Bram

http://www.kagando.org/