This is the end...

Beste vrienden van het laatste Ugandese blogbericht,

Het is al weer sinds 13 mei geleden dat ik nog iets op de blog geschreven heb.

We zijn aangekomen bij het laatste blogbericht dat ik zal posten tijdens mijn verblijf in Uganda. De dag na het vorige blogbericht werd ik uitgenodigd om een matchke voetbal te gaan spelen. We spraken af om 16u30. Uiteindelijk zijn we beginnen voetballen om 17u45. We speelden medical staff tegen non medical staff. Uiteraard behoort een muzungu verpleger bij medical staff. Onder een blakende zon ging de partij van start. Medical staff won met 3-1 met één doelpunt van niemand minder dan mezelf jawel! Het weekend die daarop volgde bestond vooral uit uitrusten. En natuurlijk waren we stijf van te voetballen hahaha…

De week die kwam heb ik 4 dagen stage gelopen. 2 dagen op pediatrie en 2 dagen op neonatologie. Als het ware een oriëntatie, want op deze afdeling zou ik nooit stage kunnen lopen in België als algemeen verpleegkundige. De eerst dag op pediatrie verliep niet zoals gewenst. Je kan dit gerust de hel van Kagando Hospital noemen. 120 kinderen en familieleden op één afdeling. Kinderen liggen met 2 op een bed. De vloer ligt vol van de matrassen om nog eens kinderen en familie op te plaatsen. Ik hielp mee tijdens de doktersronde, wat toch wel heel interessant bleek te zijn. Veel nieuwe en interessante zaken. Dit dankzij Dr. Collin Mc Arthur. Een arts die hier was al student en terug gekomen is voor enkele maanden. Hij houdt toch de pediatrie gedeeltelijk recht! Medicatie delen op pediatrie is nog erger dan de hel. Één karretje, alle pillen door elkaar en alle moeders die om pillen komen vragen en dit allemaal ten midden van de afdeling. Je kan geen deftig verpleegkundig werk leveren op deze pediatrie als er zoveel kinderen opgenomen zijn. Na één dag = koppijn en weg goesting. Gelukkig was de tweede dag toch beter. Opnieuw de doktersronde waar nog meer interessante zaken naar boven kwamen dan de dag ervoor. Om een lang verhaal kort te maken: Er ligt een meisje die ziek geworden is na een bezoek aan de rivier. De ouders ( vooral de moeder ) denkt dat ze nu ziek geworden is door de riviergod die in haar gekropen is. Wat dus volledige flauwe kul is! De moeder verstoot nu als het ware het kind. Dus: Karen ( medestudente pediatrie ) en Bram hebben dit kind die dat verzorg nl gewassen en een nieuwe blaassonde geplaatst aangezien het meisje al enkele dagen niet verzorgd geweest is en de blaassonde niet meer zat zoals het zou moeten zijn. Bij deze: goed werk geleverd! De twee dagen pediatrie waren een verrijking voor mezelf. Hierbij wil ik Karen nog eens bedanken voor deze twee dagen.

De volgende twee dagen liep ik stage op neonatologie. De afdeling waar de zieke pasgeborene verblijven. Terug een totaal andere wereld dan steeds met volwassenen te moeten werken. Alles is zoveel delicater. Toch ook een heel leerrijke ervaring. Het was wel niet zo druk die twee dagen, maar heb toch veel bijgeleerd en bijna hebben ze een baby naar mij genoemd. Of de moeder het nu echt gedaan heeft blijft een vraag. Tijdens deze dagen heb ik samengewerkt met Sari en Lien die ook hier goed werk geleverd hebben.

De vrijdag zijn we vertrokken naar Lake Bunyonyi. Na een helse rit van 6 uur kwamen we aan bij het meer. Nu moesten we nog op ons eiland geraken. Uiteindelijk na een kanotochtje van een klein uurtje kwamen we aan op het eiland! Weliswaar moesten Sari en ik nog een terugkeren omdat er water in de kano kwam. Nuja, we hebben de andere nog ingehaald en als eerste op het eiland aangekomen. Prachtig gewoon! Het hele weekend was genieten aan het water en nog eens een goede maaltijd en desserts. Fantastisch weekend dus!

Nadat we de zondag opnieuw een helse rit hebben doorstaan kropen uitgeteld in bed. De maandag startten we op Female Medical Ward. Een medische dienst voor vrouwen. Eindelijk eens een gewone afdeling na specialisaties als “spoed”, operatie, geboortes, pasgeborenen en kinderen. De week is heel erg rap gegaan. De meeste ziekten die aanwezig zijn op deze afdeling zijn malaria, diabetes en HIV/AIDS.

Het was de eerste keer dat ik een patiënte met AIDS zag sterven. Ze ligt al een tijdje op sterven en niemand kijkt er naar. Ze heeft geen familieleden meer die op haar passen en geld om de ziekenhuiskosten te betalen heeft ze ook niet. Het fonds van het ziekenhuis komt tussen en familieleden van andere patiënten zorgen voor voedsel en drinken. Geregeld tijdens de dag zat ik naast haar bed en verzorgde de patiënte. Geen heldendaad, maar als het je niet raakt, dan heb ik daar niets op te zeggen.

Vrijdag heb ik opnieuw de kleuren van Kagando Hospital moeten verdedigen. Ditmaal tegen de studenten van de school voor verpleegkunde. Het werd uiteindelijk 1-1 zonder doelpunt van mezelf. Vandaag ( zaterdag ) moest ik een trouw bijwonen. Morris ( van OPD ) trouwde met een studente ( Scovia ). Na het nemen van een taxi ( 14 mensen waar 6 mensen inkunnen ) en een LINK bus ( openbaar gevaarlijk vervoer ) kwamen we ( Dennis en ik ) aan op den trouw. Als laatste toegekomen, maar toch als eerste eten gekregen. Wat is het toch leuk om blank te zijn in Afrika. Na het eten van de maaltijd ( met onze handen ) waren er verschillende optredens en grappige taferelen. Het is een groot verschil met onze trouws. Het grootste verschil is: het start ‘s morgens vroeg en eindigt in de namiddag. ’s Avonds gebeurt er niets. Terwijl bij ons in de avond de party pas losbarst.

Morgen ( zondag ) gaan we eens een kijkje nemen in het plaatselijke weeshuis. Volgende week moet er nog veel gebeuren voor we vrijdag vertrekken richting Fort Portal om de andere studenten op te halen. We zullen onder andere nog les volgend in de school voor verpleegkunde en de lagere school moet ook nog bezocht worden.

Op vrijdag reizen we door naar Fort Portal om de maandag richting hoofdstad te vertrekken. Op dinsdagavond stijgen we dan op om woensdagmorgen 6u te landen in het waarschijnlijk veel koudere België.

Bij deze: ik plaatst nog een blogbericht wanneer ik terug ben. Ik wil nu al de mensen bedanken die de blog gelezen hebben gedurende deze maanden. Hopelijk heb je er iets van opgestoken of van genoten of zitten wenen. Maakt allemaal niet uit! Merci allesinds!

Tot in België!

Bram 

Liefde voor het vak...

Oi,

We zijn ondertussen al in de maand mei terecht gekomen. Om precies te zijn: donderdag 13 mei.
In minder dan een maand zijn we terug in België. Het zal verschrikkelijk raar doen om terug te keren.
Op dit moment moeten we daar nog niet aan denken!

Vorige week mijn laatste week operatiekwartier afgewerkt. Deze stage was een zeer leerrijke en interessante stage, maar ik zou niet voor de rest van mijn leven in het operatiekwartier willen werken. Het contact met de patiënten is tot het minimum beperkt. Zowel op menselijk als verpleegkundige niveau. Maar dat is mijn mening. Andere kunnen daar anders over denken.

Deze week staan we dus op materniteit. Ik sta samen met Lien Opsomer, een studente vroedkunde van de KATHO die hier samen met ons drie maanden in Kagando verblijft. Eerst en vooral wil ik haar feliciteren met het werk dat ze hier verricht! Perfect!
Ondertussen heb ik de kans gekregen om verschillende bevallingen te assisteren aan haar zijde. Geweldige ervaring om een nieuw leven op de wereld te zetten. Mijn taak bestaat vooral uit het afklemmen van de navelstreng alsook doorknippen. Daarna moet de baby gewogen worden en warm gehouden worden. Dit zijn mijn taken bij het assisteren van een bevalling.
Soms gebeurd het dat er een patiënte moet klaar gemaakt worden voor een keizersnede. Die voorbereiding bestaat uit het plaatsen van een blaassonde en een IV lijn. Dit behoort allemaal tot mijn taken.
Het is een heel interessant beroep met veel verantwoordelijkheden.

Ondanks het nieuwe leven dat iedere dag op de wereld komt, zijn er ook mindere momenten beleefd deze week. Zo hebben we op woensdag een moeder verloren na de geboorte. Het kindje stelt het perfect, maar de moeder is helaas overleden. Na de geboorte begon de moeder verschrikkelijk te bloeden. We gaven medicijnen om de baarmoeder te doen samentrekken, maar die bleef bloeden. De moeder had op een bepaald moment zoveel bloed verloren dat haar hart het begaf en ik tot twee maal toe hartmassage heb moeten geven. Enkel Lien en ik waren bezig met deze patiënte. Verschrikkelijk om te zeggen, maar slechts één verpleegkundige assisteerde ons. Wij coördineerden de zorg en niet de verpleegkundigen van het verloskwartier. Het duurde heel lang voor een dokter ons hulp kwam bieden. We hebben zelfs moeten smeken! Lien en ik hebben dan zelfstandig beslist dat het tijd was om een totale abdominale hysterectomie uit te voeren. Men moest en zou kost wat kost de baarmoeder uithalen om de bloeding te stoppen. Na enig aandringen bij de chirurg stemde hij toch toe. Op ons verzoek verwijderde hij de baarmoeder. De bloeding stopte en de patiënte was stabiel. Deze morgen toen we aankwamen op het verloskwartier werd ons verteld dat de moeder deze nacht gestorven is ondanks het krijgen van 4 units bloed gedoneerd door familieleden.
Verschrikkelijk gewoon! Deze moeder was bevallen omstreeks 16u en om 19u30 stemde de chirurg ermee in om deze patiënte te transfereren naar het operatiekwartier. Na lang zagen van Lien en ik. Het is schandalig dat sommige verpleegkundigen gewoon bleven zitten tijdens de hartmassages en ook later op de avond niets deden. Lien en ik hebben de operatie bijgewoond en nadien naar huis terug gekeerd in de hoop dat alles goed zou komen, maar helaas...
We hebben gewerkt van 8u s morgens tot 21u s avonds. Maandag gewerkt tot 19u30. Omdat we het willen en door de LIEFDE VOOR HET VAK! Maar ook deels om de verantwoordelijkheden die sommige verpleegkundigen hier niet nemen te compenseren!

Hier eindigt deze stage op het verloskwartier. Volgende week loop ik stage op pediatrie en neonatologie.
Keeping you up to date!

Have fun and enjoy!
Voor de mensen met blok of examens binnenkort: SUCCES!

Grtz

Bram

Het menselijk lichaam heeft grenzen! Toch een sensatieverhaal.

Oi,

Zoals de titel aangeeft, heeft het menselijk lichaam dus grenzen.
Na een week mijn minder te voelen ( weinig slaap, weinig eten, veel werken, ja veel werken!! ) stonden we vandaag dus op om naar de zonsopgang te gaan kijken. Kmerkte al rap dat ik slecht, maar heel slecht was.
Namelijk misselijkheid en waterige diarree. Toch deden we de wandeling, maar dat was geen goed idee.

Eens we terug waren was het heel om zeep. Dennis ( clinical officer ) kwam gewoon eens op bezoek en zei dat ik verschillende onderzoeken moest doen. We gingen dus naar OPD om bloedtesten te doen ( malaria, wormen,  verschillende bloedcellen, HIV ) + een stoelgang onderzoek.

De resultaten:

• GEEN HIV
• GEEN malaria
• GEEN wormen
• WEL salmonella
• EN voedselvergiftiging

Bij deze kreeg ik dus een infuus ingeplant! IV vocht toedienen, want mijn bloeddruk was ook niet zo goed meer. Ging ook paar keer van mezelf. Ondertussen lig ik hier te rotten in mijn bed. Moet ORS ( smaakt verschrikkelijk! ) drinken en antibiotica en Dafalgan nemen. Paar dagen rust en volgende week opnieuw bloedonderzoek.

Bij deze wil ik zeggen dat ik de grenzen van mijn lichaam heb ontdekt en er dus over gegaan ben + waarschijnlijk verkeerd voedsel gegeten of water gedronken en het plaatje is compleet.

Have fun in België!!

Grtz,

Bram

Bijna 2 maanden ver...

Beste vrienden van de blogwereld II,

2 weken heb ik de laatste boodschap geschreven richting bewoonde ( beschaafde? ) wereld. Dringend tijd om een nieuwe boodschap de wereld in te sturen.

Ondertussen heb ik er 3 weken operatiekwartier opzitten. Verschillende operaties heb ik geobserveerd en nu toch al 6 keizersnedes geassisteerd. Begint nu toch al aardig te lukken! Spijtig genoeg lukt het niet meer om foto's te uploaden. Mijn kunsten komen dus niet op het wereldwijde web. Vreet jammer. Goed, bij deze is dit ook gezegd.

Vorige week enkele mooie en geslaagde operaties gezien. 1 van hen was een jongetje van 3 maand met een gezwel op zijn hoofd. Men hoopte dat het kapsel niet vergroeid was met de dura mater. Voor de vrienden die de dura mater niet kennen: Zoeket op! Men kon dit enkel weten, wanneer men het gezwel dus effectief ging openen. Zogezegd, zo gedaan! Na een klein half uur, bloed, zweet en tranen omdat het een zeer grote ingreep was bij een kleine baby kon het gezwel mooi worden verwijderd. Ongeveer 10 cm groot gevuld met een waterige vloeistof. Gelukkig niet vergroeid met de dura. Heb een foto, maar kan die jammer genoeg niet laten zien!

Verder gebeurde er een tragische operatie. Een zeer kritische patiënte van 45 jaar met extreme arteriele hypertensie. Men dacht aan perforatie van de darmen ( wat hier trouwens heel veel voorkomt. ). Men besliste dus om de buik te openen. Tijdens de operatie kreeg deze mevrouw een cardiac arrest. Ze overleefde het arrest door adrenaline en reanimatie. De operatie ging gewoon verder. Na de operatie kwam de patiënte niet bij van de toegediende anesthesie. Ook niet na het toedienen van anti dota. Meer en meer vertoonde mevrouw tekenen van een CVA en ze was ondertussen al in een coma gegaan. Na 6u ( ja na 6u!! ) waken en opinies van 7 verschillende artsen beslisten we om de patiente te blijven verzorgen in " recovery ". Ik stelde voor om de familieleden in te lichten omtrent de toestand en ze eventueel al afscheid te laten nemen. Je moet weten dat dit normaal absoluut niet het geval is, maar het werd zeer erg geapprecieerd door de familieleden.

Ik verzorgde haar ook enkele malen, maar na 3 dagen overleed mevrouw in haar slaap aan de gevolgen van de operatie hoogstwaarschijnlijk. Allemaal toch dramatisch. Heb de ganse operatie gevolgd, meehelpen reanimeren, nadien verzorgd. Deze stage valt echt niet te onderschatten.

Deze week gewerkt aan de paper voor Mijnheer Pattyn. Momenteel is deze bijna afgewerkt.
Onderwerp: Segregation and management of Healt Care Waste. Met dank aan Dr. Hassan, Dr. David Lyth en Richard.

We hebben deze week ook afscheid genomen van Tim, Georgina en John. ( Engelse Geneeskunde studenten ). Zalige gasten, zien we zeker nog terug in de toekomst. Als afscheid hebben we "samen" een geit gekocht en geslacht! De dag erna hebben het arme beest op den BBQ geroosterd en gegeten! Beestig!!

Voor het afsluiten nog enkele wist je datjes: Wist je dat ....

• We bijna 2 maand weg zijn en nog 1 maand  te gaan hebben.
• Bram de trotste nonkel geworden is van Nora ( de trotse ouders zijn zus Sarah en schoonbroer Bram )
• Het regenseizoen nu echt aangebroken is. Toch nog een slordige 30 graden, maar minder zon.
• Het eindwerk definitief af is. Met dank aan Mevrouw Maerten, Dennis en Stephen.
• Ik nog als enige jongen overblijf tussen 12 vrouwen. Vreet jammer!
• Een bed door een Ugandese deur krijgen niet zo gemakkelijk is.

Volgende week laatste week operatiekwartier en dan trek ik drie dagen richting Kampala om er Makarere University en Mulago hospital te bezoeken. Keep in touch!!

Tot de volgenden ,

Bram

Nieuwe Stageperiode

Beste vrienden van de blogwereld,

Alweer een week gepasseerd in deze fantastische ervaring!

Vorig weekend zijn we voor een dag gaan wandelen in Kalinzu Forest. Dit is een bos die in het verlengde ligt van Queen Elisabeth National Park. Je kan er apen, rode mieren, verschillende soorten vogels en meer bewonderen in de vrije natuur. Het ligt ook vlak naar de theeplantages die talrijk aanwezig zijn in de wijde omgeving van Kalinzu Forest. Daarna zijn we gaan eten en zwemmen in de Kingfisher Lodge. Op de terugweg zijn we even gestopt aan de evenaar!

Maandag zijn we dus gestart in het operatiekwartier! Het was als een eerste schooldag. Opgewonden en met vol goede bedoelingen richting operatiezalen! Die voormiddag toch wat verloren gelopen. Alles is nieuw en het is echt een andere wereld dan OPD. Op maandag toch weer enkele zaken gezien die bij ons toch nooit zouden voorkomen Vb.: omdat een katheter voor verdoving plaatsen niet lukte, heeft men maar de operatie uitgevoerd zonder verdoving. En dit bij een kindje van 5 maanden! In de namiddag stond het geluk aan mijn zijde. Dr. Sara, een studente geneeskunde uit Duitsland, ging een operatie uitvoeren ( een kleine operatie die niet langer dan 5 minuten zou duren ) toen bleek dat geen enkele verpleegkundige aanwezig was in het operatiekwartier. Ik moest dus op de 1^e stagedag al assisteren. Zalig, maar ik wou meer doen!

We zijn nu aan het einde van de week en heb al veel mogen doen. Zo kies ik in welke operatiezaal ik zal blijven en volg daar de patiënten van begin tot einde. Ik help met de anesthesist de patiënten in slaap doen alsook de anesthesie te onderhouden. Heb er al veel uit geleerd. Tijdens de operaties blijf ik ook stand-by voor de artsen indien ze iets nodig hebben. Dit wordt heel hard geapprecieerd.

Dinsdag en woensdag kreeg ik van de hoofdverpleegster een spoedcursus assisteren tijdens een keizersnede. Één van mijn doelstellingen is namelijk assisteren tijdens een operatie. Ik had deze voorgelegd op de eerste stagedag en had er geen hoop in dat ze deze zou onthouden. Blijkbaar heeft ze het dus wel onthouden. Ik kreeg dus een spoedcursus omtrent de materialen en de procedure. Woensdag nam ik een nog wat afwachtende houding aan om te assisteren aangezien de hoofdverpleegkundige niet aanwezig was. Donderdag had deze hoofdverpleegkundige gezegd aan Chris ( verpleger ) dat hij mij moest roepen indien er een keizersnede zou zijn. Na een saaie donderdagvoormiddag riep Chris me omstreeks 13u. Ik mocht dus assisteren in een keizersnede. Een geweldige ervaring!! Ik ben me ervan bewust dan ik heel veel geluk heb en dat ik dit nooit zou mogen doen tijdens een stage in België. Het zou dom zijn van mij om dergelijke kansen te laten liggen. De begeleiding die ik krijg is subliem en Chris heeft me aan het begin van de operatie heel goed opgevolgd. Tijdens de operatie kreeg ik de hulp van de chirurg ( Dr. Assa ), maar uiteindelijk ging het vlot en kon ik zelf een babbeltje slaan met Dr. Assa wanneer hij aan het hechten was. Dit na 4 dagen stage op het operatiekwartier. Op naar de volgende weken!

Tot de volgenden! En foto's volgen later!

Bram

Een maand ver...

Beste bloglezers,

Het werd toch weer tijd om wat tekst te publiceren op den blog hé !

Waar zullen we eens beginnen. We zijn geëindigd met enkele foto’s van het weekend in Queen Elisabeth National Park.

De week die daar op volgde, was een hectische week categorie 700 of zo…

De maandag was de topdag. Na een rustige werkdag hadden we omstreeks 16u30 alles opgeruimd toen plots 15 zwaar gewonde patiënten binnenkwamen… Een verkeersongeluk met een moto, schoolbus en auto. Was een echte ravage. Gelukkig iedereen in leven kunnen houden. Was toch een werkdag tot omstreeks 19u.

De dagen die erop volgenden waren redelijk gelijklopend met toch gemiddeld 3 spoedgevallen per dag. Zoals elke dag kwam ik donderdag op de dienst, maar toen ik die dag begon aan mijn shift was het toch wel heel stil op de dienst. In één van de onderzoekskamertjes was net een kindje van 3 jaar gestorven aan anemie. Bij ons gemakkelijk te verhelpen met onder andere een bloedtransfusie. Had de dag toch liever anders begonnen. Heb geholpen met lichaam te verzorgen en naar het mortuarium te brengen. Zeer raar gevoel!!

De vrijdag had ik vrijaf door de overuren die we geklopt hadden die week.

Die vrijdag en het weekend dat daar op volgde stond helemaal in het teken van mijn eindwerk. De verzamelde informatie analyseren en een propere tekst rond maken was de boodschap. Al bij al een geslaagd resultaat, alhoewel is het nog wachten op een professionele en kritische blik van de docent in kwestie.

Deze week dan…

Voor het eerst in mijn opleiding een patiënt gezien met sikkelcel anemie. Ik neem aan dat dit in België niet ( veel ) voorkomt. Het typische uiterlijk dat omschreven wordt in de theorie was perfect terug te vinden bij deze patiënt. Voor de liefhebbers: Ge moet et maar ki opzoeken hé J!! Laatste maal op outreach gegaan. Deze maal richting Katunguro. Ergens ten midden het Nationaal Park. Geweldig! Het was een HIV outreach… rond de 100 HIV patiënten gezien waaronder bijna de helft kinderen. Dan ga je toch eens nadenken!!

Verder nog niet veel gebeurd de laatste dagen. Zoals eerder vermeldt wat spoedgevallen her en der, maar die zijn we nu al gewend. De maand op OPD zijn verschrikkelijk snel voorbij gegaan. Het was een leuke maand vol ontdekkingen en nieuwigheden. Het is de ideale afdeling om je aan te passen aan de Afrikaanse verpleegkunde. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee om me aan te passen, maar er zijn zaken die je nooit zult meemaken in Belgie. Er zijn zaken die ik nooit zal vergeten en altijd zal herinneren.

Hoe ik de eerste maand in Afrika heb ervaren? Op mijn eigen manier!

Een heel speciale ervaring. Een hele aanpassing ook, maar toch is deze aanpassing vlot verlopen. Ik begin zelf gewend te geraken aan het christelijke deel van deze stage (Jawel , geen gezever, maar wees gerust, Ik zal geen priester worden als ik terugkom!! ). De verpleegkundige kant van de stage is gewoonweg zalig! Zoveel meer verantwoordelijkheid dan in België. Ze verwachten ook dat je die verantwoordelijkheid opneemt. Heb al verschillende technieken moeten leren aan de studenten van hier, maar ik heb ook al veel zaken geleerd van hen ( ziekten en dergelijke ). Mochten enkele docenten me soms bezig zien, zouden ze serieus hun ogen open doen. Heb al verschillende malen een nieuwe techniek uitgevonden voor een wondzorg of het plaatsen van een blaaskatheter. Een klein voorbeeldje: door gebrek aan lubrificatie gebruiken we geregeld water en zeep + daarbij schrijven we antibiotica voor tegen de infectie die ze gegarandeerd oplopen. Weliswaar rekening gehouden met de basisprincipes der verpleegkunde, maar dan gemixed met verworven Belgisch/Afrikaanse creativiteit. Dit zijn zaken die je niet zal leren in een Belgisch ziekenhuis. En zo kan ik blijven gaan, maar ‘k zal het jullie besparen.

Volgende week start ik voor drie weken in het operatiekwartier. Totaal iets anders…

Bij deze: Tot de volgenden!

Bram

Pictures... Tzijn er maar een paar want uploaden lukt niet zo goed!!!