Bijna 2 maanden ver...

Beste vrienden van de blogwereld II,

2 weken heb ik de laatste boodschap geschreven richting bewoonde ( beschaafde? ) wereld. Dringend tijd om een nieuwe boodschap de wereld in te sturen.

Ondertussen heb ik er 3 weken operatiekwartier opzitten. Verschillende operaties heb ik geobserveerd en nu toch al 6 keizersnedes geassisteerd. Begint nu toch al aardig te lukken! Spijtig genoeg lukt het niet meer om foto's te uploaden. Mijn kunsten komen dus niet op het wereldwijde web. Vreet jammer. Goed, bij deze is dit ook gezegd.

Vorige week enkele mooie en geslaagde operaties gezien. 1 van hen was een jongetje van 3 maand met een gezwel op zijn hoofd. Men hoopte dat het kapsel niet vergroeid was met de dura mater. Voor de vrienden die de dura mater niet kennen: Zoeket op! Men kon dit enkel weten, wanneer men het gezwel dus effectief ging openen. Zogezegd, zo gedaan! Na een klein half uur, bloed, zweet en tranen omdat het een zeer grote ingreep was bij een kleine baby kon het gezwel mooi worden verwijderd. Ongeveer 10 cm groot gevuld met een waterige vloeistof. Gelukkig niet vergroeid met de dura. Heb een foto, maar kan die jammer genoeg niet laten zien!

Verder gebeurde er een tragische operatie. Een zeer kritische patiënte van 45 jaar met extreme arteriele hypertensie. Men dacht aan perforatie van de darmen ( wat hier trouwens heel veel voorkomt. ). Men besliste dus om de buik te openen. Tijdens de operatie kreeg deze mevrouw een cardiac arrest. Ze overleefde het arrest door adrenaline en reanimatie. De operatie ging gewoon verder. Na de operatie kwam de patiënte niet bij van de toegediende anesthesie. Ook niet na het toedienen van anti dota. Meer en meer vertoonde mevrouw tekenen van een CVA en ze was ondertussen al in een coma gegaan. Na 6u ( ja na 6u!! ) waken en opinies van 7 verschillende artsen beslisten we om de patiente te blijven verzorgen in " recovery ". Ik stelde voor om de familieleden in te lichten omtrent de toestand en ze eventueel al afscheid te laten nemen. Je moet weten dat dit normaal absoluut niet het geval is, maar het werd zeer erg geapprecieerd door de familieleden.

Ik verzorgde haar ook enkele malen, maar na 3 dagen overleed mevrouw in haar slaap aan de gevolgen van de operatie hoogstwaarschijnlijk. Allemaal toch dramatisch. Heb de ganse operatie gevolgd, meehelpen reanimeren, nadien verzorgd. Deze stage valt echt niet te onderschatten.

Deze week gewerkt aan de paper voor Mijnheer Pattyn. Momenteel is deze bijna afgewerkt.
Onderwerp: Segregation and management of Healt Care Waste. Met dank aan Dr. Hassan, Dr. David Lyth en Richard.

We hebben deze week ook afscheid genomen van Tim, Georgina en John. ( Engelse Geneeskunde studenten ). Zalige gasten, zien we zeker nog terug in de toekomst. Als afscheid hebben we "samen" een geit gekocht en geslacht! De dag erna hebben het arme beest op den BBQ geroosterd en gegeten! Beestig!!

Voor het afsluiten nog enkele wist je datjes: Wist je dat ....

• We bijna 2 maand weg zijn en nog 1 maand  te gaan hebben.
• Bram de trotste nonkel geworden is van Nora ( de trotse ouders zijn zus Sarah en schoonbroer Bram )
• Het regenseizoen nu echt aangebroken is. Toch nog een slordige 30 graden, maar minder zon.
• Het eindwerk definitief af is. Met dank aan Mevrouw Maerten, Dennis en Stephen.
• Ik nog als enige jongen overblijf tussen 12 vrouwen. Vreet jammer!
• Een bed door een Ugandese deur krijgen niet zo gemakkelijk is.

Volgende week laatste week operatiekwartier en dan trek ik drie dagen richting Kampala om er Makarere University en Mulago hospital te bezoeken. Keep in touch!!

Tot de volgenden ,

Bram

Nieuwe Stageperiode

Beste vrienden van de blogwereld,

Alweer een week gepasseerd in deze fantastische ervaring!

Vorig weekend zijn we voor een dag gaan wandelen in Kalinzu Forest. Dit is een bos die in het verlengde ligt van Queen Elisabeth National Park. Je kan er apen, rode mieren, verschillende soorten vogels en meer bewonderen in de vrije natuur. Het ligt ook vlak naar de theeplantages die talrijk aanwezig zijn in de wijde omgeving van Kalinzu Forest. Daarna zijn we gaan eten en zwemmen in de Kingfisher Lodge. Op de terugweg zijn we even gestopt aan de evenaar!

Maandag zijn we dus gestart in het operatiekwartier! Het was als een eerste schooldag. Opgewonden en met vol goede bedoelingen richting operatiezalen! Die voormiddag toch wat verloren gelopen. Alles is nieuw en het is echt een andere wereld dan OPD. Op maandag toch weer enkele zaken gezien die bij ons toch nooit zouden voorkomen Vb.: omdat een katheter voor verdoving plaatsen niet lukte, heeft men maar de operatie uitgevoerd zonder verdoving. En dit bij een kindje van 5 maanden! In de namiddag stond het geluk aan mijn zijde. Dr. Sara, een studente geneeskunde uit Duitsland, ging een operatie uitvoeren ( een kleine operatie die niet langer dan 5 minuten zou duren ) toen bleek dat geen enkele verpleegkundige aanwezig was in het operatiekwartier. Ik moest dus op de 1^e stagedag al assisteren. Zalig, maar ik wou meer doen!

We zijn nu aan het einde van de week en heb al veel mogen doen. Zo kies ik in welke operatiezaal ik zal blijven en volg daar de patiënten van begin tot einde. Ik help met de anesthesist de patiënten in slaap doen alsook de anesthesie te onderhouden. Heb er al veel uit geleerd. Tijdens de operaties blijf ik ook stand-by voor de artsen indien ze iets nodig hebben. Dit wordt heel hard geapprecieerd.

Dinsdag en woensdag kreeg ik van de hoofdverpleegster een spoedcursus assisteren tijdens een keizersnede. Één van mijn doelstellingen is namelijk assisteren tijdens een operatie. Ik had deze voorgelegd op de eerste stagedag en had er geen hoop in dat ze deze zou onthouden. Blijkbaar heeft ze het dus wel onthouden. Ik kreeg dus een spoedcursus omtrent de materialen en de procedure. Woensdag nam ik een nog wat afwachtende houding aan om te assisteren aangezien de hoofdverpleegkundige niet aanwezig was. Donderdag had deze hoofdverpleegkundige gezegd aan Chris ( verpleger ) dat hij mij moest roepen indien er een keizersnede zou zijn. Na een saaie donderdagvoormiddag riep Chris me omstreeks 13u. Ik mocht dus assisteren in een keizersnede. Een geweldige ervaring!! Ik ben me ervan bewust dan ik heel veel geluk heb en dat ik dit nooit zou mogen doen tijdens een stage in België. Het zou dom zijn van mij om dergelijke kansen te laten liggen. De begeleiding die ik krijg is subliem en Chris heeft me aan het begin van de operatie heel goed opgevolgd. Tijdens de operatie kreeg ik de hulp van de chirurg ( Dr. Assa ), maar uiteindelijk ging het vlot en kon ik zelf een babbeltje slaan met Dr. Assa wanneer hij aan het hechten was. Dit na 4 dagen stage op het operatiekwartier. Op naar de volgende weken!

Tot de volgenden! En foto's volgen later!

Bram

Een maand ver...

Beste bloglezers,

Het werd toch weer tijd om wat tekst te publiceren op den blog hé !

Waar zullen we eens beginnen. We zijn geëindigd met enkele foto’s van het weekend in Queen Elisabeth National Park.

De week die daar op volgde, was een hectische week categorie 700 of zo…

De maandag was de topdag. Na een rustige werkdag hadden we omstreeks 16u30 alles opgeruimd toen plots 15 zwaar gewonde patiënten binnenkwamen… Een verkeersongeluk met een moto, schoolbus en auto. Was een echte ravage. Gelukkig iedereen in leven kunnen houden. Was toch een werkdag tot omstreeks 19u.

De dagen die erop volgenden waren redelijk gelijklopend met toch gemiddeld 3 spoedgevallen per dag. Zoals elke dag kwam ik donderdag op de dienst, maar toen ik die dag begon aan mijn shift was het toch wel heel stil op de dienst. In één van de onderzoekskamertjes was net een kindje van 3 jaar gestorven aan anemie. Bij ons gemakkelijk te verhelpen met onder andere een bloedtransfusie. Had de dag toch liever anders begonnen. Heb geholpen met lichaam te verzorgen en naar het mortuarium te brengen. Zeer raar gevoel!!

De vrijdag had ik vrijaf door de overuren die we geklopt hadden die week.

Die vrijdag en het weekend dat daar op volgde stond helemaal in het teken van mijn eindwerk. De verzamelde informatie analyseren en een propere tekst rond maken was de boodschap. Al bij al een geslaagd resultaat, alhoewel is het nog wachten op een professionele en kritische blik van de docent in kwestie.

Deze week dan…

Voor het eerst in mijn opleiding een patiënt gezien met sikkelcel anemie. Ik neem aan dat dit in België niet ( veel ) voorkomt. Het typische uiterlijk dat omschreven wordt in de theorie was perfect terug te vinden bij deze patiënt. Voor de liefhebbers: Ge moet et maar ki opzoeken hé J!! Laatste maal op outreach gegaan. Deze maal richting Katunguro. Ergens ten midden het Nationaal Park. Geweldig! Het was een HIV outreach… rond de 100 HIV patiënten gezien waaronder bijna de helft kinderen. Dan ga je toch eens nadenken!!

Verder nog niet veel gebeurd de laatste dagen. Zoals eerder vermeldt wat spoedgevallen her en der, maar die zijn we nu al gewend. De maand op OPD zijn verschrikkelijk snel voorbij gegaan. Het was een leuke maand vol ontdekkingen en nieuwigheden. Het is de ideale afdeling om je aan te passen aan de Afrikaanse verpleegkunde. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee om me aan te passen, maar er zijn zaken die je nooit zult meemaken in Belgie. Er zijn zaken die ik nooit zal vergeten en altijd zal herinneren.

Hoe ik de eerste maand in Afrika heb ervaren? Op mijn eigen manier!

Een heel speciale ervaring. Een hele aanpassing ook, maar toch is deze aanpassing vlot verlopen. Ik begin zelf gewend te geraken aan het christelijke deel van deze stage (Jawel , geen gezever, maar wees gerust, Ik zal geen priester worden als ik terugkom!! ). De verpleegkundige kant van de stage is gewoonweg zalig! Zoveel meer verantwoordelijkheid dan in België. Ze verwachten ook dat je die verantwoordelijkheid opneemt. Heb al verschillende technieken moeten leren aan de studenten van hier, maar ik heb ook al veel zaken geleerd van hen ( ziekten en dergelijke ). Mochten enkele docenten me soms bezig zien, zouden ze serieus hun ogen open doen. Heb al verschillende malen een nieuwe techniek uitgevonden voor een wondzorg of het plaatsen van een blaaskatheter. Een klein voorbeeldje: door gebrek aan lubrificatie gebruiken we geregeld water en zeep + daarbij schrijven we antibiotica voor tegen de infectie die ze gegarandeerd oplopen. Weliswaar rekening gehouden met de basisprincipes der verpleegkunde, maar dan gemixed met verworven Belgisch/Afrikaanse creativiteit. Dit zijn zaken die je niet zal leren in een Belgisch ziekenhuis. En zo kan ik blijven gaan, maar ‘k zal het jullie besparen.

Volgende week start ik voor drie weken in het operatiekwartier. Totaal iets anders…

Bij deze: Tot de volgenden!

Bram