Beste vrienden van het laatste Ugandese blogbericht,
Het is al weer sinds 13 mei geleden dat ik nog iets op de blog geschreven heb.
We zijn aangekomen bij het laatste blogbericht dat ik zal posten tijdens mijn verblijf in Uganda. De dag na het vorige blogbericht werd ik uitgenodigd om een matchke voetbal te gaan spelen. We spraken af om 16u30. Uiteindelijk zijn we beginnen voetballen om 17u45. We speelden medical staff tegen non medical staff. Uiteraard behoort een muzungu verpleger bij medical staff. Onder een blakende zon ging de partij van start. Medical staff won met 3-1 met één doelpunt van niemand minder dan mezelf jawel! Het weekend die daarop volgde bestond vooral uit uitrusten. En natuurlijk waren we stijf van te voetballen hahaha…
De week die kwam heb ik 4 dagen stage gelopen. 2 dagen op pediatrie en 2 dagen op neonatologie. Als het ware een oriëntatie, want op deze afdeling zou ik nooit stage kunnen lopen in België als algemeen verpleegkundige. De eerst dag op pediatrie verliep niet zoals gewenst. Je kan dit gerust de hel van Kagando Hospital noemen. 120 kinderen en familieleden op één afdeling. Kinderen liggen met 2 op een bed. De vloer ligt vol van de matrassen om nog eens kinderen en familie op te plaatsen. Ik hielp mee tijdens de doktersronde, wat toch wel heel interessant bleek te zijn. Veel nieuwe en interessante zaken. Dit dankzij Dr. Collin Mc Arthur. Een arts die hier was al student en terug gekomen is voor enkele maanden. Hij houdt toch de pediatrie gedeeltelijk recht! Medicatie delen op pediatrie is nog erger dan de hel. Één karretje, alle pillen door elkaar en alle moeders die om pillen komen vragen en dit allemaal ten midden van de afdeling. Je kan geen deftig verpleegkundig werk leveren op deze pediatrie als er zoveel kinderen opgenomen zijn. Na één dag = koppijn en weg goesting. Gelukkig was de tweede dag toch beter. Opnieuw de doktersronde waar nog meer interessante zaken naar boven kwamen dan de dag ervoor. Om een lang verhaal kort te maken: Er ligt een meisje die ziek geworden is na een bezoek aan de rivier. De ouders ( vooral de moeder ) denkt dat ze nu ziek geworden is door de riviergod die in haar gekropen is. Wat dus volledige flauwe kul is! De moeder verstoot nu als het ware het kind. Dus: Karen ( medestudente pediatrie ) en Bram hebben dit kind die dat verzorg nl gewassen en een nieuwe blaassonde geplaatst aangezien het meisje al enkele dagen niet verzorgd geweest is en de blaassonde niet meer zat zoals het zou moeten zijn. Bij deze: goed werk geleverd! De twee dagen pediatrie waren een verrijking voor mezelf. Hierbij wil ik Karen nog eens bedanken voor deze twee dagen.
De volgende twee dagen liep ik stage op neonatologie. De afdeling waar de zieke pasgeborene verblijven. Terug een totaal andere wereld dan steeds met volwassenen te moeten werken. Alles is zoveel delicater. Toch ook een heel leerrijke ervaring. Het was wel niet zo druk die twee dagen, maar heb toch veel bijgeleerd en bijna hebben ze een baby naar mij genoemd. Of de moeder het nu echt gedaan heeft blijft een vraag. Tijdens deze dagen heb ik samengewerkt met Sari en Lien die ook hier goed werk geleverd hebben.
De vrijdag zijn we vertrokken naar Lake Bunyonyi. Na een helse rit van 6 uur kwamen we aan bij het meer. Nu moesten we nog op ons eiland geraken. Uiteindelijk na een kanotochtje van een klein uurtje kwamen we aan op het eiland! Weliswaar moesten Sari en ik nog een terugkeren omdat er water in de kano kwam. Nuja, we hebben de andere nog ingehaald en als eerste op het eiland aangekomen. Prachtig gewoon! Het hele weekend was genieten aan het water en nog eens een goede maaltijd en desserts. Fantastisch weekend dus!
Nadat we de zondag opnieuw een helse rit hebben doorstaan kropen uitgeteld in bed. De maandag startten we op Female Medical Ward. Een medische dienst voor vrouwen. Eindelijk eens een gewone afdeling na specialisaties als “spoed”, operatie, geboortes, pasgeborenen en kinderen. De week is heel erg rap gegaan. De meeste ziekten die aanwezig zijn op deze afdeling zijn malaria, diabetes en HIV/AIDS.
Het was de eerste keer dat ik een patiënte met AIDS zag sterven. Ze ligt al een tijdje op sterven en niemand kijkt er naar. Ze heeft geen familieleden meer die op haar passen en geld om de ziekenhuiskosten te betalen heeft ze ook niet. Het fonds van het ziekenhuis komt tussen en familieleden van andere patiënten zorgen voor voedsel en drinken. Geregeld tijdens de dag zat ik naast haar bed en verzorgde de patiënte. Geen heldendaad, maar als het je niet raakt, dan heb ik daar niets op te zeggen.
Vrijdag heb ik opnieuw de kleuren van Kagando Hospital moeten verdedigen. Ditmaal tegen de studenten van de school voor verpleegkunde. Het werd uiteindelijk 1-1 zonder doelpunt van mezelf. Vandaag ( zaterdag ) moest ik een trouw bijwonen. Morris ( van OPD ) trouwde met een studente ( Scovia ). Na het nemen van een taxi ( 14 mensen waar 6 mensen inkunnen ) en een LINK bus ( openbaar gevaarlijk vervoer ) kwamen we ( Dennis en ik ) aan op den trouw. Als laatste toegekomen, maar toch als eerste eten gekregen. Wat is het toch leuk om blank te zijn in Afrika. Na het eten van de maaltijd ( met onze handen ) waren er verschillende optredens en grappige taferelen. Het is een groot verschil met onze trouws. Het grootste verschil is: het start ‘s morgens vroeg en eindigt in de namiddag. ’s Avonds gebeurt er niets. Terwijl bij ons in de avond de party pas losbarst.
Morgen ( zondag ) gaan we eens een kijkje nemen in het plaatselijke weeshuis. Volgende week moet er nog veel gebeuren voor we vrijdag vertrekken richting Fort Portal om de andere studenten op te halen. We zullen onder andere nog les volgend in de school voor verpleegkunde en de lagere school moet ook nog bezocht worden.
Op vrijdag reizen we door naar Fort Portal om de maandag richting hoofdstad te vertrekken. Op dinsdagavond stijgen we dan op om woensdagmorgen 6u te landen in het waarschijnlijk veel koudere België.
Bij deze: ik plaatst nog een blogbericht wanneer ik terug ben. Ik wil nu al de mensen bedanken die de blog gelezen hebben gedurende deze maanden. Hopelijk heb je er iets van opgestoken of van genoten of zitten wenen. Maakt allemaal niet uit! Merci allesinds!
Tot in België!
Bram
