Een maand ver...

Beste bloglezers,

Het werd toch weer tijd om wat tekst te publiceren op den blog hé !

Waar zullen we eens beginnen. We zijn geëindigd met enkele foto’s van het weekend in Queen Elisabeth National Park.

De week die daar op volgde, was een hectische week categorie 700 of zo…

De maandag was de topdag. Na een rustige werkdag hadden we omstreeks 16u30 alles opgeruimd toen plots 15 zwaar gewonde patiënten binnenkwamen… Een verkeersongeluk met een moto, schoolbus en auto. Was een echte ravage. Gelukkig iedereen in leven kunnen houden. Was toch een werkdag tot omstreeks 19u.

De dagen die erop volgenden waren redelijk gelijklopend met toch gemiddeld 3 spoedgevallen per dag. Zoals elke dag kwam ik donderdag op de dienst, maar toen ik die dag begon aan mijn shift was het toch wel heel stil op de dienst. In één van de onderzoekskamertjes was net een kindje van 3 jaar gestorven aan anemie. Bij ons gemakkelijk te verhelpen met onder andere een bloedtransfusie. Had de dag toch liever anders begonnen. Heb geholpen met lichaam te verzorgen en naar het mortuarium te brengen. Zeer raar gevoel!!

De vrijdag had ik vrijaf door de overuren die we geklopt hadden die week.

Die vrijdag en het weekend dat daar op volgde stond helemaal in het teken van mijn eindwerk. De verzamelde informatie analyseren en een propere tekst rond maken was de boodschap. Al bij al een geslaagd resultaat, alhoewel is het nog wachten op een professionele en kritische blik van de docent in kwestie.

Deze week dan…

Voor het eerst in mijn opleiding een patiënt gezien met sikkelcel anemie. Ik neem aan dat dit in België niet ( veel ) voorkomt. Het typische uiterlijk dat omschreven wordt in de theorie was perfect terug te vinden bij deze patiënt. Voor de liefhebbers: Ge moet et maar ki opzoeken hé J!! Laatste maal op outreach gegaan. Deze maal richting Katunguro. Ergens ten midden het Nationaal Park. Geweldig! Het was een HIV outreach… rond de 100 HIV patiënten gezien waaronder bijna de helft kinderen. Dan ga je toch eens nadenken!!

Verder nog niet veel gebeurd de laatste dagen. Zoals eerder vermeldt wat spoedgevallen her en der, maar die zijn we nu al gewend. De maand op OPD zijn verschrikkelijk snel voorbij gegaan. Het was een leuke maand vol ontdekkingen en nieuwigheden. Het is de ideale afdeling om je aan te passen aan de Afrikaanse verpleegkunde. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee om me aan te passen, maar er zijn zaken die je nooit zult meemaken in Belgie. Er zijn zaken die ik nooit zal vergeten en altijd zal herinneren.

Hoe ik de eerste maand in Afrika heb ervaren? Op mijn eigen manier!

Een heel speciale ervaring. Een hele aanpassing ook, maar toch is deze aanpassing vlot verlopen. Ik begin zelf gewend te geraken aan het christelijke deel van deze stage (Jawel , geen gezever, maar wees gerust, Ik zal geen priester worden als ik terugkom!! ). De verpleegkundige kant van de stage is gewoonweg zalig! Zoveel meer verantwoordelijkheid dan in België. Ze verwachten ook dat je die verantwoordelijkheid opneemt. Heb al verschillende technieken moeten leren aan de studenten van hier, maar ik heb ook al veel zaken geleerd van hen ( ziekten en dergelijke ). Mochten enkele docenten me soms bezig zien, zouden ze serieus hun ogen open doen. Heb al verschillende malen een nieuwe techniek uitgevonden voor een wondzorg of het plaatsen van een blaaskatheter. Een klein voorbeeldje: door gebrek aan lubrificatie gebruiken we geregeld water en zeep + daarbij schrijven we antibiotica voor tegen de infectie die ze gegarandeerd oplopen. Weliswaar rekening gehouden met de basisprincipes der verpleegkunde, maar dan gemixed met verworven Belgisch/Afrikaanse creativiteit. Dit zijn zaken die je niet zal leren in een Belgisch ziekenhuis. En zo kan ik blijven gaan, maar ‘k zal het jullie besparen.

Volgende week start ik voor drie weken in het operatiekwartier. Totaal iets anders…

Bij deze: Tot de volgenden!

Bram