Fistula Camp

Hallo iedereen,

Eindelijk eens wat meer tijd om uitgebreid een bericht te typen. Het vorige was een beetje rap rap rap… Weet eigenlijk niet meer waar ik geëindigd ben de vorige keer. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet van plan om mega sensatieverhalen te schrijven, daarvoor zal je hier niet terecht kunnen. Ik wil een zo realistisch beeld schetsen van hoe het leven en het werk hier is. Voor sensatie kan je op VTM terecht. Natuurlijk zal ik uiteraard wat andere verhalen posten als het gaat om zaken als uitstapjes en dergelijke. Om jullie toch wat jaloers te maken!

Zal dan maar eventjes vertellen hoe mijn eerste indrukken waren in Uganda/Kagando. Het was allemaal overweldigend. Je mag je nog zo goed voorbereiden op een dergelijke trip, maar toch kom je veel zaken tegen waar je je niet op kan voorbereiden. Zo heb je het religieuze aan deze stage. Het is de bedoeling dat je iedere dag naar “the chapelle” gaat om er de service bij te wonen. De eerste keer was echt raar en zeker als je niet echt gelooft. Vreet raar! Maar na enkele minuten kom je het wel gewend. Zingen, bidden en dergelijke, het hoort er allemaal bij. Enkel de zaterdag is er geen dienst, maar de zondag kan het 2 uren duren dusja… Morgen is het dus zondag en zal ik zie hoe een dergelijke dienst in zijn werk gaat.

Naast het religieuze heb je natuurlijk het verpleegkundige/medische aspect. We ( de medestudenten uit België en mezelf ) hebben ondertussen al een rondleiding gehad in het ziekenhuis waar we de komende 3 maand stage zullen lopen. Je kan je niet voorstellen hoe het eruit ziet. Ik heb uit respect nog geen foto’s genomen, maar zal proberen toch eens ééntje  te nemen om jullie een indruk te geven hoe het eruit ziet binnenin. Na afloop van de rondleiding moesten we toch allemaal bekomen. Het was een shock. Om toch even iets te schetsen: momenteel loopt er een Fistula Camp. Mensen die beetje vertrouwd zijn met het medisch engels zullen weten dat het gaat om fistels. Voor de leken: dit is een verbinding tussen twee holtes waar er normaal geen verbinding tussen is. Dit camp wordt éénmaal in het jaar georganiseerd in dit ziekenhuis. Er wordt een oproep gedaan via de radio, want de radio is hot in Uganda! Als je iets wil vernemen, is het via de radio te doen. De mensen komen van kilometers ver. Soms van de andere kant van land. ( Je moet er maar eens de kaart bijnemen ). Goed, de patiënten zijn vrouwen die een fistel hebben tussen de blaas en de vagina. Een van de artsen vertelde dat dit onder andere kan komen door een slechte zwangerschap met druk op de blaas waarbij de blaas scheurt en alle urine dus uit de vagina loopt. Sommige dames hebben dit dus al jaren zonder dat ze er iets kunnen aan doen. De gevolgen voor de huid, sociaal leven en dergelijke mag je er zelf bij denken. Als je dan dergelijke patiënten op één ward (zaal) plaatst kan je een beeld en geur krijgen die je niet rap vergeet. Dit was dus al één beeld die ons terug met beide voeten op de grond heeft gezet. We zijn ook al onze stageweken gaan bespreken. We starten allemaal op maandag. Ik zal dus starten op outreach ( zie vorige posts ). Dit zal 4 weken duren waarbij ik ook informatie zal verzamelen om het praktijkgedeelte van mijn eindwerk te maken.

Eventjes naar het stuk waar ik jullie probeer jaloers te maken. We hebben ondertussen ook al een kleine wandeling gemaakt rond Kagando. Zalige omgeving, maar terug verschrikkelijk warm. Eens de berg beklommen tot aan de top had je een zalig uitzicht over het uitgestrekt Afrikaans landschap ( zie foto ). Je zat ook ten midden het echte Afrikaanse leven. De hutjes zoals je ze ziet op TV en mensen die buiten zitten hun ding te doen. Nadien wat uitgerust op het lokale volleybalterrein in de schaduw. Af en toe wat passage van een lokaal iemand, maar verder heel rustig gelegen. Vandaag kwam de koning van het koninkrijk naar de buurt rond Kagando. We werden uitgenodigd door het hoofd van het ziekenhuis om de ceremonie bij te wonen. We vertrokken om 10u30 en uiteindelijk hebben we de koning gezien omstreeks 14u. Een tijdje moeten wachten, maar het was de moeite waard. De scholen van in de buurt brachten liedjes alsook de lokale bevolking had hun beste muziekinstrumenten van stal gehaald om de koning te verwelkomen. Elektrische gitaren en versterkers zoals je ze nergens anders vind. Wij zaten dus in de tent van de hooggeplaatste religieuzen in de buurt. Op de eerste rij zodat we de koning goed konden zien. Uiteindelijk konden we hem niet zo goed zien. Toch genoten van het entertainment die we kregen van the locals. De temperatuur was aangenaam en met enkele bananen kwamen we deze gelegenheid door. Er was heel erg veel volk. Verschillende dorpen uit de buurt kwamen samen. Vooral veel kinderen! Er waren ook veel kinderen die de cerenomie niet mochten bijwonen en werden weggejaagd door de lokale politie/leger/scouts. Toch raar terwijl wij als Muzungu’s (blanken) op de eerste rij mochten zitten in de “VIP-tent”. We zijn wel niet de volledige ceremonie gebleven, want anders waren we voor het donker nog niet thuis. Met de zon op ons hoofd en de zonnecrème in hand terug richting Kagando. Zalige omgeving, natuur, mensen …

Zoals je kan lezen, gaat alles hier redelijk goed, maar maak jezelf vooral geen blaasjes wijs. Het zal een harde tijd worden eens het werken begint maandag. We blijven genieten, maar er zullen harde perioden komen maar zeker en vast ook perioden van pure fun zoals uitstapjes en het samenwonen met verschillende nationaliteiten en karakters maakt het nog eens extra boeiend!

Voila,

Tot de volgenden. Dat zal na de eerste stageweek zijn! Volgende week in het weekend ofzo…

Enjoy the pictures, ook al zijn het er niet veel.

Bram