Nieuwe week, Nieuwe verhalen

Hallo,

De week zit er weer op en het was een redelijk drukke en dramatische week. De week begon natuurlijk en net zoals in België is het altijd moeilijk om de maandag op te staan. Zeker als je kamergenoot er de gewoonte van maakt om elke dag om 6u30 op te staan om de bijbel te lezen. Maar geen probleem! We slapen toch niet goed, dus nemen we dat erbij.

Mijn week bestond uit niet veel spannende feiten buiten dat we deze week begonnen zijn met gegevens te verzamelen voor het eindwerk. Ik krijg hierbij de hulp van Stephen en Dennis ( twee clinical officers ). En dankzij de vertaling door de studenten van de plaatselijke school hebben we al 30 interviews met ouderen erop zitten. Niet gemakkelijk, maar heb er heel veel fun aan beleefd! Volgende week starten we met artsen, studenten en verpleegkundigen te interviewen. Alsook naar de verpleegsterschool bezoeken om daar nog nuttige info te verzamelen voor het eindwerk.

Deze week ben ik voor het eerst een patiënt verloren. Dit op maandag. We zaten er door die dag. Het is niet gemakkelijk om iemand in je armen te zien sterven, maar het is keiharde realiteit voor alle mensen. Ze zijn het hier al gewend blijkbaar…

De maandagavond en dinsdagavond ben ik nog samen met Stephen en Dennis nog enkele interviews gaan afnemen. De dinsdag moest ik nog wat wachten op de pediatrie toen een Afrikaanse mama mijn hulp kwam vragen. Het ging niet goed met haar kindje. Toen Dennis en ik daar aan kwamen zagen we direct dat het niet goed ging. De saturatie was 54 terwijl die 99 moet zijn en de pols was 21. Helemaal niet goed. We zijn dit baby’tje beginnen beademen en de slijmpjes verwijderen. Na een half uurtje te werken hebben we het erdoor gekregen en het leeft nog steeds. Maar de vraag is, zullen ze dit altijd doen als het slecht gaat?? Dat is de grootste vraag die ik me stel, maar je mag er niet te veel bij stil staan. Je moet blij zijn dat je op dat moment het leven hebt gered van dat kindje…

Verder is er niet veel gebeurd deze stageweek. Drukke week vooral voor het eindwerk dan. Morgen en Zondag gaan we naar Queen Elisabeth National Park om een safaritje en boottocht te doen. Na het weekend krijg je dan de foto’s te zien!!

’t Amusement dit weekend!!

Zondagmiddag uitstapje naar The Waterfalls Enjoy...

Enkele Foto's

Het mooie uitzicht richting Kagando....

Mijn kamer en muskietennetje!!

 

De kamer om de wondzorg te doen in OPD.

Some kids in the hood...

1e Stageweek zit er op....

Hallo,

Een kleine week geleden dat er nog iets op de blog kwam dus hier gaan we dan !!

De eerste stageweek zit er dus op en hier een kijk op hoe ik deze heb beleefd.

Dag 1:

’s morgens moesten we nog naar de ochtendmis. We werden uitgebreid voorgesteld door onze leerkracht Dhr. Monbaliu. Hij gaf ons over aan de Ugandezen van Kagando. Daarna hadden we een ontmoeting met de bazin der verpleegkundigen die ons naar de verschillende afdelingen bracht. Ik was als eerste aan de beurt: OPD = Outpatient Departement. Dit is de afdeling waar de patiënten eerst binnenkomen en gezien worden door een Clinical Officer. Deze mensen kregen een medische opleiding van vier jaar. Ze bengelen ergens tussen verpleger en arts. Zouden ze in België ook moeten invoeren! Na een kleine rondleiding op de afdeling door de hoofdverpleegkundige ( een klein tenger madamke die waarschijnlijk 3 keer in mij kan ) werd ik er ingesmeten. Ik zocht dus naar werk en vond na een klein kwartiertje iemand die me opnam. Namelijk Clinical Officer Stephen. We onderzochten samen patiënten. Heb een paar keer moeten herhalen dat ik geen student geneeskunde ben, maar effectief verpleger. Hij zei dat dit geen probleem was, dat de studenten dit ook moeten kunnen. Ik mocht zelf palperen en ausculteren. Plots kreeg ik de vraag of ik mee wou naar de gevangenis om een gevangene te verzorgen. Ik was goed 1 uur begonnen met mijn stage. 5 minuten later zat Bram in de auto richting gevangenis samen met Stephen. Het ziekenhuis was meer een rehabilitatiecentrum dan een gevangenis want je kon er redelijk vlot in en uit. Wat bleek dat de gevangene of patiënt er eventjes niet was. Dus terug in de auto richting Kagando. Best grappig. Nog een grappig moment kwam na de gevangenis. Ik mocht mee naar een kamertje in de RX-afdeling. Het was theepauze, maar toch liever water dan thee. Nu, Stephen zette de computer aan en begon video’s van 50 cent, Jay Z en Lady Gaga af te spelen in het ziekenhuis. Imagine that in Belgium!!? Tegen dan was het bijna lunchtime. Na de middag heb ik studenten leren kennen van de verpleegsterschool hier en hebben ze me geïntroduceerd hoe ze patiënten opnemen. Redelijke makkie. Dus dat kunnen we ook al. ’s Middags was dus vooral babbelen en wachten op paienten eigenlijk maar best gezellig in de zon ( om mijn medestudenten toch maar jaloers te maken ). Juist voor het einde van mijn shift kwam er nog een emergency binnen wat vrij ernstig was. Dus overwerken was de boodschap, maar dat was geen probleem. Ze apprecieerden het ten sterkste! Dat was zowat mijn eerste stagedag.

Het verder verloop van de eerste week werd vooral getypeerd door verschillende zaken. Je krijgt verschrikkelijk veel warmte van deze mensen. Hier zijn ze niet gewend om te gaan met oudere mensen, maar voor degene die me al een beetje kennen weten dat ouderen wel de doelgroep zijn van onder andere mijn eindwerk. Dit resulteert in het feit dat telkens wanneer je wat warmte toont aan deze mensen, ze je uitgebreid bedanken. Maar dit geldt natuurlijk ook voor kinderen of volwassenen. Ben ondertussen ook al een beetje thuis in het Lukonzo. Dit is de taal uit het district. Zo kan ik de mensen groeten, bedanken, verzoeken om op de weegschaal te gaan staan and so on. Wasibiri, wasinga, obuchiri ….  Door hier te werken wordt je redelijk gefrustreerd. De mensen staan op Afrikamode dwz dat ze alles trager doen en zich zeker en vast niet opjagen! Soms zijn er momenten dat ik alleen sta zonder artsen, maar wel met patiënten. Je leert je verantwoordelijkheden nemen op verschillende vlakken. Zo leer ik de studenten van de verpleegsterschool hoe ze wonden moeten verzorgen of catheters moeten steken. Zij leren mij dan weer de taal en hoe ik bepaalde zaken moet uitvoeren naar Afrikaanse normen. Heb al veel gezien, maar vooral malaria, HIV en AIDS, TBC, dehydratie, malnutritie en wormen. Allemaal zeer interessante zaken want die komen niet echt voor in onze streken. Ik leer heel veel van Stephen die ik nu toch wel mijn stagementor noem. Hij is zalig! Ik leer veel van hem en hij geeft me ook veel verantwoordelijkheden. De andere verpleegsters doen dit ook omdat Stephen als het ware ook hun baas is. OPD = spoed, consultaties, EHBO , werkelijk alles in één voor de geïnteresseerden.

 ( zie foto’s )

Ben ook al gaan helpen op HIV kliniek. Hier komen personen met HIV/AIDS naar toe om opvolging te krijgen in verband met medicijnen alsook consultaties door de Clinical Officers. Ik kreeg veel informatie door de verpleegsters die van dienst waren. Erg interessant!

Zoals je hoort begint alles hier op wieltjes te lopen en begin ik me te amuseren. Heb in deze eerste week al veel gezien van verschillende ziekten en situaties. Het is hier soms echt niet te doen, maar je leert er wel veel uit en hier komt 3 jaar verpleegkundige opleiding echt van pas. Giet dit samen met een portie improvisatie in verband met steriliteit, procedures, non verbaal gedrag/taal en werkkracht dan krijg je uiterst veel voldoening uit je werk, want als je Europa naar Afrika wilt brengen dan ga je voor jezelf en de mensen hier de mist in. Dit is zowat de boodschap die ik al geleerd heb de afgelopen dagen.

Wist je dat:

• Mannen hier hand in hand lopen.
• Watte op houten stokjes na sterilisatie, steriel zijn.
• Ze me al god genoemd hebben omdat ik een blaassonde gestoken had bij iemand met een blaasinhoud van 4L ( niet overdreven, echt waar ) en die man was zodanig verlost dat hij me spontaan god noemde.
• Als het hier regent, het serieus regent
• Ze denken dat blanke mannen altijd artsen zijn. Mooi compliment, maar ze schrikken toch altijd als ik zeg dat ik een student verpleegkunde ben.
• Ik nog steeds moet wennen aan de warmte en ’s nacht dus nog niet goed slaap.
• Mijn afrikaanse Bram Bwambale is. ( omdat ik de 4^e geborene ben, volgend op een jongen. )
• Dat Bram er voor alles door is.
• De KATHO te veel stagewerk geeft!

Voila,

Vrienden, tot de volgenden!!

Fistula Camp

Hallo iedereen,

Eindelijk eens wat meer tijd om uitgebreid een bericht te typen. Het vorige was een beetje rap rap rap… Weet eigenlijk niet meer waar ik geëindigd ben de vorige keer. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet van plan om mega sensatieverhalen te schrijven, daarvoor zal je hier niet terecht kunnen. Ik wil een zo realistisch beeld schetsen van hoe het leven en het werk hier is. Voor sensatie kan je op VTM terecht. Natuurlijk zal ik uiteraard wat andere verhalen posten als het gaat om zaken als uitstapjes en dergelijke. Om jullie toch wat jaloers te maken!

Zal dan maar eventjes vertellen hoe mijn eerste indrukken waren in Uganda/Kagando. Het was allemaal overweldigend. Je mag je nog zo goed voorbereiden op een dergelijke trip, maar toch kom je veel zaken tegen waar je je niet op kan voorbereiden. Zo heb je het religieuze aan deze stage. Het is de bedoeling dat je iedere dag naar “the chapelle” gaat om er de service bij te wonen. De eerste keer was echt raar en zeker als je niet echt gelooft. Vreet raar! Maar na enkele minuten kom je het wel gewend. Zingen, bidden en dergelijke, het hoort er allemaal bij. Enkel de zaterdag is er geen dienst, maar de zondag kan het 2 uren duren dusja… Morgen is het dus zondag en zal ik zie hoe een dergelijke dienst in zijn werk gaat.

Naast het religieuze heb je natuurlijk het verpleegkundige/medische aspect. We ( de medestudenten uit België en mezelf ) hebben ondertussen al een rondleiding gehad in het ziekenhuis waar we de komende 3 maand stage zullen lopen. Je kan je niet voorstellen hoe het eruit ziet. Ik heb uit respect nog geen foto’s genomen, maar zal proberen toch eens ééntje  te nemen om jullie een indruk te geven hoe het eruit ziet binnenin. Na afloop van de rondleiding moesten we toch allemaal bekomen. Het was een shock. Om toch even iets te schetsen: momenteel loopt er een Fistula Camp. Mensen die beetje vertrouwd zijn met het medisch engels zullen weten dat het gaat om fistels. Voor de leken: dit is een verbinding tussen twee holtes waar er normaal geen verbinding tussen is. Dit camp wordt éénmaal in het jaar georganiseerd in dit ziekenhuis. Er wordt een oproep gedaan via de radio, want de radio is hot in Uganda! Als je iets wil vernemen, is het via de radio te doen. De mensen komen van kilometers ver. Soms van de andere kant van land. ( Je moet er maar eens de kaart bijnemen ). Goed, de patiënten zijn vrouwen die een fistel hebben tussen de blaas en de vagina. Een van de artsen vertelde dat dit onder andere kan komen door een slechte zwangerschap met druk op de blaas waarbij de blaas scheurt en alle urine dus uit de vagina loopt. Sommige dames hebben dit dus al jaren zonder dat ze er iets kunnen aan doen. De gevolgen voor de huid, sociaal leven en dergelijke mag je er zelf bij denken. Als je dan dergelijke patiënten op één ward (zaal) plaatst kan je een beeld en geur krijgen die je niet rap vergeet. Dit was dus al één beeld die ons terug met beide voeten op de grond heeft gezet. We zijn ook al onze stageweken gaan bespreken. We starten allemaal op maandag. Ik zal dus starten op outreach ( zie vorige posts ). Dit zal 4 weken duren waarbij ik ook informatie zal verzamelen om het praktijkgedeelte van mijn eindwerk te maken.

Eventjes naar het stuk waar ik jullie probeer jaloers te maken. We hebben ondertussen ook al een kleine wandeling gemaakt rond Kagando. Zalige omgeving, maar terug verschrikkelijk warm. Eens de berg beklommen tot aan de top had je een zalig uitzicht over het uitgestrekt Afrikaans landschap ( zie foto ). Je zat ook ten midden het echte Afrikaanse leven. De hutjes zoals je ze ziet op TV en mensen die buiten zitten hun ding te doen. Nadien wat uitgerust op het lokale volleybalterrein in de schaduw. Af en toe wat passage van een lokaal iemand, maar verder heel rustig gelegen. Vandaag kwam de koning van het koninkrijk naar de buurt rond Kagando. We werden uitgenodigd door het hoofd van het ziekenhuis om de ceremonie bij te wonen. We vertrokken om 10u30 en uiteindelijk hebben we de koning gezien omstreeks 14u. Een tijdje moeten wachten, maar het was de moeite waard. De scholen van in de buurt brachten liedjes alsook de lokale bevolking had hun beste muziekinstrumenten van stal gehaald om de koning te verwelkomen. Elektrische gitaren en versterkers zoals je ze nergens anders vind. Wij zaten dus in de tent van de hooggeplaatste religieuzen in de buurt. Op de eerste rij zodat we de koning goed konden zien. Uiteindelijk konden we hem niet zo goed zien. Toch genoten van het entertainment die we kregen van the locals. De temperatuur was aangenaam en met enkele bananen kwamen we deze gelegenheid door. Er was heel erg veel volk. Verschillende dorpen uit de buurt kwamen samen. Vooral veel kinderen! Er waren ook veel kinderen die de cerenomie niet mochten bijwonen en werden weggejaagd door de lokale politie/leger/scouts. Toch raar terwijl wij als Muzungu’s (blanken) op de eerste rij mochten zitten in de “VIP-tent”. We zijn wel niet de volledige ceremonie gebleven, want anders waren we voor het donker nog niet thuis. Met de zon op ons hoofd en de zonnecrème in hand terug richting Kagando. Zalige omgeving, natuur, mensen …

Zoals je kan lezen, gaat alles hier redelijk goed, maar maak jezelf vooral geen blaasjes wijs. Het zal een harde tijd worden eens het werken begint maandag. We blijven genieten, maar er zullen harde perioden komen maar zeker en vast ook perioden van pure fun zoals uitstapjes en het samenwonen met verschillende nationaliteiten en karakters maakt het nog eens extra boeiend!

Voila,

Tot de volgenden. Dat zal na de eerste stageweek zijn! Volgende week in het weekend ofzo…

Enjoy the pictures, ook al zijn het er niet veel.

Bram

Eerste dagen... Eerste indrukken...

Hoi Hoi Hoi,

Eindelijk een berichtje op den blog zullen velen waarschijnlijk zeggen, maar goed we zijn er!
Even ter info enkele zaken vermelden:

• Het is hier 2u later dan in Belgie
• Een slordige 20 graden warmer 

We zijn dus dus dinsdagavond in Entebbe aangekomen na een lange reis langs Ruanda richting Uganda. Eens aangekomen was het warm warm warm!!! Dit wordt toch wel even aanpassen! We werden opgewacht door Mr. Gerald ( de taxidriver ). Een zeer vriendelijke, warme mens die het gewend is van langs hier rond te crossen met een buske! Met 10 in een buske en bovenop het buske de bagage! Mooi zicht en zwaar geladen!

Nadien reden we richting Banana Village om te overnachten. Beter kon ik me het niet voorstellen! Een dubbel bed voor mij alleen! We kregen natuurlijk bananen bij het inchecken alsook water en wat ander fruit! Genoeg om de eerste nacht door te komen! 

De volgende dag reden we van Entebbe richting Fort Portal om daar dan te overnachten in het Yes-hostel. Het was echt een lastige dag en zeker na een korte nacht in Banana Village! Al bij al zijn we er dan toch geraakt in Fort Portal. 's Avonds zijn we iets gaan eten in de stad zelf want de hostel lag een 20 tal minuten van het centrum verwijderd. Allemaal geen stress want Mr. Gerald brengt ons overal naartoe!

Na terug een lange dag reden we dan terug richting Yes-hostel! Het zou weer een korte nacht worden. 

In Fort Portal lopen Sarah en Ruth stage. Namelijk in het Virika Hospital. Heel mooi ziekenhuis gelegen juist buiten de stad! Nadat Sarah en Ruth daar geïntroduceerd werden, reden we richting Kasese waar Sara Bonte en Lana stage zouden lopen. We kwamen na een rit van 2u en een pitstop om een fruitsalade te eten aan in Kilembe Mines Hospital ( Kasese ). Dit ziekenhuis ligt midden tussen de bergen! zalig! We moesten wachten op de verantwoordelijke van het ziekenhuis! Een klein uurtje hebben we zitten wachten, maar dat is het belangrijkste werkwoord langs hier naar het schijnt! Geen probleem, want het was toch wel serieus warm.

Sara en Lana konden zich op het gemak installeren! Wij reden door naar Kagando waar wij zouden verblijven! Omstreeks 18u plaatselijke tijd kwamen we dan aan in Kagando. We hielpen met de bagage uit te laden en dergelijke. We kregen een kamer toegewezen in the Clayhouse. Dit zal mijn verblijfplaats worden de komende 3 maanden. Ziet er goed uit! Er zitten hier verschillende studenten. Ik deel een kamer met een Duitse student Geneeskunde ( Mathias ). Hij blijft hier nog 3 weken. Na een lekkere Afrikaanse maaltijd en een deugddoende douche kroop ik toch onder mijn muskietennetje! Verschrikkelijk warm die nacht!

Voila, 

Zoals je ziet is het niet een mega verhaal, maar ik zal af en toe eens iets proberen te posten afhankelijk van hoe het internet hier zal gaan! We zien wel! Zal proberen iedere week een update te geven!

Het belangrijkste is vooral dat we veilig en wel aangekomen zijn! Al veel gezien en dergelijke maar dat zal voor een volgende post zijn aangezien mijn roommate het internet wil gebruiken! Broederlijk delen!!

Oja: foto's zal ook voor een volgende keer! Je zal allemaal een beetje moeten wachten!

Tot de volgende iedereen!!!

Bram

Some Changes ...

Beste mensen/lezers,

We zijn hier al terug met een kleine update!
Ik zit dus volop in "den blok"! Mijn examens starten op 4 februari...
Ondertussen wat nieuws ontvangen van onze mentor:

• Tickets zijn besteld! 
• Vertrek is gepland voor dinsdag 9 maart om 10u40 in Zaventem ipv maandag 8 maart!
• Terugkomst: 10 juni om 6u10 's morgens in Zaventem in plaats van maandag 14 juni
• Kop 3 maanden weg dus...

Dat zijn zowat de belangrijkste updates die ik jullie wou meegeven!

Nu gaan we slapen, want morgen weer blokdag! ( nog 38 te gaan voor de liefhebbers!! )

Greetz,

Bram aka Claeysie